Ο Bίκτωρ γνώριζε ανέκαθεν πόσο πολύτιμες ήταν για τη σύζυγό του, την Άλμα, οι διήμερες αποδράσεις της. Ωστόσο, όταν εκείνη επέστρεψε από το τελευταίο της σεμινάριο σιωπής, μια ανεπαίσθητη παγωμάρα αλλοίωσε αμέσως την ατμόσφαιρα. Η ζεστή, γνώριμη αγκαλιά της με τα δύο χέρια έμοιαζε πλέον αμήχανη και τυπική, ενώ ο Μάιλο, ο σκύλος τους, οπισθοχώρησε τρομαγμένος, αποφεύγοντας την επαφή.
Τα ανεξήγητα σημάδια άρχισαν να συσσωρεύονται με καταιγιστικό ρυθμό. Η γυναίκα απέναντί του έψαχνε στα λάθος ντουλάπια για τις κούπες του καφέ, κοιμόταν στην απέναντι πλευρά του κρεβατιού και δήλωνε έξαφνα ότι σιχαινόταν τα μανιτάρια—ένα υλικό που η Άλμα λάτρευε για χρόνια. Το σημείο μηδέν ήρθε όταν ο Βίκτωρ παρατήρησε στην πλάτη της ένα σημάδι σαν κρίνο. Ύστερα από δεκαπέντε χρόνια γάμου, γνώριζε καλά πως η γυναίκα του δεν είχε ποτέ τέτοιο ελιά. Η παρατήρησή του την έλουσε με κρύο ιδρώτα· προσπάθησε νευρικά να το υποτιμήσει, αποδίδοντάς το σε κάποια πρόσφατη δερματική κηλίδα.
Κυριευμένος από απόγνωση, ο Βίκτωρ περίμενε την ευκαιρία. Μόλις εκείνη βγήκε για ψώνια, κατάφερε να ξεκλειδώσει τον υπολογιστή της δοκιμάζοντας έναν κωδικό που η ίδια χαρακτήριζε άλλοτε «υπερβολικά προβλέψιμο»: την πραγματική ημερομηνία γενεθλίων της. Στην επιφάνεια εργασίας υπήρχε ένας μοναδικός φάκελος με το εικονίδιο ενός κρίνου. Ανοίγοντάς τον, βρέθηκε μπροστά στη ζωντανή εικόνα μιας κάμερας ασφαλείας. Το πλάνο αποκάλυπτε ένα σκοτεινό υπόγειο, όπου η πραγματική Άλμα ήταν αιχμάλωτη.
Μέσα στο σοκ της αποκάλυψης, ο νους του Βίκτωρα αναπέμψε σε μια παλιά, αποσιωπημένη ιστορία: την ομοζυγωτική δίδυμη αδελφή της Άλμα, την Άβα. Χρόνια πριν, η Άβα είχε εκδηλώσει μια επικίνδυνη εμμονή, αντιγράφοντας το στυλ της Άλμα, διεκδικώντας τους συντρόφους της και προκαλώντας βαθιά ρήγματα στην οικογένεια, μέχρι που η επικοινωνία τους διακόπηκε οριστικά πριν από σχεδόν δύο δεκαετίες.
Ο Βίκτωρ ειδοποίησε αμέσως τις αρχές. Οι αστυνομικοί εντόπισαν χωρίς καθυστέρηση το σήμα της κάμερας σε μια ιδιοκτησία εγγεγραμμένη στο όνομα της Άβα και έστησαν καρτέρι στο σπίτι του Βίκτωρα. Η σύλληψη της Άβα έγινε τη στιγμή που επέστρεφε με τα ψώνια, ύστερα από μια σύντομη προσπάθεια να διαφύγει. Στριμωγμένη από τα στοιχεία, πέταξε τη μάσκα και ομολόγησε με πικρία ότι παρακολουθούσε την Άλμα για χρόνια, πεπεισμένη πως η ίδια δικαιούνταν τη ζωή και την ευτυχία της αδελφής της. Είχε παγιδεύσει και ναρκώσει την Άλμα στο καταφύγιο, στοιβάζοντάς την στο υπόγειο με τα απολύτως απαραίτητα, ενώ σχεδίαζε να επιστρέφει τα σαββατοκύριακα για να συντηρεί την αιχμαλωσία της.
Η έρευνα στο σπίτι της Άβα οδήγησε στη διάσωση της πραγματικής Άλμα, η οποία είχε αντέξει πέντε εφιαλτικές ημέρες εγκλεισμού. Στο νοσοκομείο, η δραματική αυτή περιπέτεια σφραγίστηκε με δάκρυα ανακούφισης. Η Άλμα τυλίχτηκε γύρω από τον Βίκτωρα με εκείνη την αυθεντική, βαθιά ζεστασιά που η δίδυμη αδελφή της δεν μπόρεσε να αντιγράψει ποτέ.
Στον χώρο της Άβα βρέθηκαν ημερολόγια γεμάτα εξονυχιστικές σημειώσεις για την καθημερινότητα του ζευγαριού, τις συνήθειες, τα αγαπημένα τους στέκια και τις ιδιωτικές τους εκφράσεις—απόδειξη της μεθοδικότητας με την οποία υφάνθηκε η κλοπή ταυτότητας. Το μόνο αποτύπωμα που η Άβα αδυνατούσε να σβήσει ήταν το εκ γενετής σημάδι σε σχήμα κρίνου στον δικό της ώμο.
Χρειάστηκαν μήνες ψυχοθεραπείας για να μπορέσει η Άλμα να διαχειριστεί το τραύμα, να δαμάσει τους εφιάλτες και να σταθεί ξανά μπροστά στον καθρέφτη χωρίς να φοβάται πως αντικρίζει τη μορφή της αδελφής της. Έναν χρόνο αργότερα, η καταδίκη της Άβα σε ποινή φυλάκισης έβαλε οριστική τελεία στον εφιάλτη. Κοιτάζοντας πίσω, ο Βίκτωρ συνειδητοποίησε μια μεγάλη αλήθεια: μια δίδυμη μπορεί να αντιγράψει ένα πρόσωπο και να αποστηθίσει πληροφορίες, αλλά η αληθινή σύνδεση κρύβεται στις ανεπαίσθητες, αυτόματες λεπτομέρειες της κοινής αγάπης—στον τρόπο που σε σφίγγει μια αγκαλιά, στην πλευρά του κρεβατιού που διαλέγει το σώμα από ένστικτο και στο αλάνθαστο ένστικτο ενός πιστού σκύλου.