Η οργάνωση του γάμου μου έπρεπε να αφορά την επιλογή λουλουδιών και την αποφυγή του οικογενειακού δράματος, αλλά έξι εβδομάδες πριν περπατήσω προς το Ιερό, συνειδητοποίησα ότι η πραγματική μου μάχη ήταν να πείσω τον 34χρονο αρραβωνιαστικό μου, τον Robert, ότι δεν χρειαζόταν τη μητέρα του για να του κόβει τα νύχια των ποδιών. Γνωριστήκαμε σε μια εταιρική εκδήλωση, όπου η γοητεία και η επαγγελματική του επάρκεια σκέπασαν εντελώς την οικιακή του ανικανότητα. Μόνο όταν μετακομίσαμε μαζί εμφανίστηκε η ακραία αχρηστία του, από το να περιμένει από εμένα να αναλάβω όλα τα άπλυτα ρούχα μέχρι το να κάψει σχεδόν την κουζίνα βάζοντας τυρί απευθείας σε μια τοστιέρα. Το σημείο καμπής ήρθε όταν η μητέρα του, η Barbara, ήρθε με ένα νυχοκόπτη και μεταχειρίστηκε τον Robert σαν μικρό παιδί, ενημερώνοντάς με ψυχρά ότι η φροντίδα του θα ήταν πλέον δική μου ευθύνη ως συζύγου.
Όταν ο Robert άρχισε να λέει περιπαικτικά στους συναδέλφους μας ότι χρειαζόμουν «εκπαίδευση» για να μάθω να τον υπηρετώ σωστά, αποφάσισα ότι είχα ανεχτεί αρκετό εξευτελισμό. Αντί να τσακωθώ, επινόησα ένα σχέδιο για να δείξω σε όλους ποιος πραγματικά ήταν. Ακύρωσα σιωπηλά ολόκληρο τον γάμο μας—την αίθουσα, τον τροφοδότη (catering) και τον φωτογράφο—χωρίς να του το πω. Εν τω μεταξύ, ο Robert πίστευε εσφαλμένα ότι τελικά υποτάχθηκα στη δυναμική της οικογένειάς του, όταν δέχτηκα να του περιποιηθώ τα πόδια πριν από μια συνάντηση με τους συναδέλφους μας και τον διευθυντή.
Την ημέρα του γεύματος, προσκάλεσα εσκεμμένα τον προϊστάμενό μας, τον Daniel, και τους συναδέλφους μας να φτάσουν μία ώρα νωρίτερα από την ώρα που είχα δώσει στον Robert. Όταν χτύπησαν την πόρτα, ο Robert καθόταν αβοήθητος με τα γυμνά του πόδια να αναπαύονται στα γόνατά μου. Πιασμένος εντελώς εξαπίνης, προσπάθησε να ισχυριστεί ότι ήταν απόλυτα ανεξάρτητος, γι’ αυτό του παρέδωσα ένα τυλιγμένο «Κιτ Επιβίωσης για Συζύγους» που περιείχε απορρυπαντικό, ένα βιβλίο μαγειρικής και έναν νυχοκόπτη. Όταν προκλήθηκε να αποδείξει τι ήταν ικανός να κάνει, απέτυχε παταγωδώς σε τρεις βασικές εργασίες: δεν μπορούσε να καταλάβει πώς να ανοίξει τον νυχοκόπτη, προσπάθησε να σιδερώσει ένα πουκάμισο με το σίδερο κρύο και αρνήθηκε κατηγορηματικά να αγγίξει το ψωμί για να φτιάξει ένα σάντουιτς, δηλώνοντας ότι οι δουλειές του σπιτιού ήταν δουλειά της συζύγου.
Στεκόμενος μπροστά στους αμηχανους συναδέλφους του και τον προϊστάμενό του, ο Robert συνέχισε να ωρύεται ότι κάθε γυναίκα χρειαζόταν εκπαίδευση και ότι εγώ δεν ήμουν έτοιμη για γάμο. Ατάραχη, του επέστρεψα το δαχτυλίδι αρραβώνων μας και αποκάλυψα σε όλο το δωμάτιο ότι είχα ακυρώσει τον γάμο μέρες πριν. Η άμεση και τρομοκρατημένη αντίδρασή του δεν ήταν λύπη για την απώλεια της σχέσης μας, αλλά ατόφιος πανικός για το ποιος θα αναλάμβανε τα άπλυτά του και τις διευθετήσεις της διαμονής του.
Αφού έφυγαν οι καλεσμένοι μας, ο Robert κάλεσε μανιωδώς τη μητέρα του, η οποία με πήρε τηλέφωνο για να μου ουρλιάξει για το πώς είχα καταστρέψει το μέλλον του γιου της. Απλώς της είπα να του μάθει επιτέλους να φροντίζει τον εαυτό του πριν το κλείσω. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, ο Robert μετακόμισε, παίρνοντας μαζί του το κιτ επιβίωσής του. Κοιτάζοντας πίσω, συνειδητοποίησα ότι, αν και σπατάλησα τρία χρόνια βρισκοντας δικαιολογίες για έναν παιδαριώδη άντρα, έσωσα τον εαυτό μου από τριάντα χρόνια δυστυχίας, μαθαίνοντας τελικά τη σημασία του να υπερασπίζομαι τη δική μου αξιοπρέπεια.