Μία γυναίκα, που είχε χάσει πρόσφατα τη μητέρα της μετά από σύντομη ασθένεια, φύλαγε σαν κόρη οφθαλμού το πολυαγαπημένο της πορσελάνινο σερβίτσιο τσαγιού — λευκά φλιτζάνια κεντημένα με μικροσκοπικά μπλε λουλούδια, χρυσές λεπτομέρειες κι μια τσαγιέρα που συμπλήρωνε το σύνολο. Έναν χρόνο μετά, την ημέρα του μνημοσύνου της, παρέθεσε ένα οικογενειακό γεύμα και έβγαλε το σερβίτσιο για να προσφέρει τσάι. Η πεθερά της, η Ντενίζ, στην ανυπομονησία της να βοηθήσει, ανέλαβε να μεταφέρει τον δίσκο στην κουζίνα. Όμως, ένας αδέξιος χειρισμός στον πάγκο ήταν αρκέτος: ο δίσκος γλίστρησε, το σερβίτσιο προσγειώθηκε στο πλακάκι και έγινε χίλια κομμάτια.
Παρά τις προσπάθειες της Ντενίζ να υποβαθμίσει το περιστατικό λέγοντας πως «πιάτα είναι μόνο», η γυναίκα και ο σύζυγός της μάζεψαν σχολαστικά μέχρι και τον τελευταίο κόκκο: τις μπλε και χρυσές γωνίες, τα μικρά χερούλια, το καπάκι της τσαγιέρας. Αποφασισμένη να μην αφήσει τη μνήμη της μητέρας της να χαθεί μαζί με το αντικείμενο, επικοινώνησε με μια τοπική καλλιτέχνιδα κεραμικής, τη Μάγια, και το επόμενο κιόλας πρωί εμφανίστηκε στο εργαστήριό της με το κουτί των συντριμμιών και την τελευταία ιδιόχειρη κάρτα γενεθλίων που της είχε χαρίσει η μητέρα της.
Αντί για μια συμβατική αποκατάσταση που θα επιχειρούσε να κρύψει τις ρωγμές, η καλλιτέχνιδα έπλασε ένα μοναδικό έργο τέχνης με προθήκη από γυαλί. Τοποθέτησε τα θραύσματα της πορσελάνης γύρω από μια κεντρική φωτογραφία της γυναίκας με τη μητέρα της. Τα μπλε και χρυσά θραύσματα σχημάτισαν ένα προστατευτικό, ψηφιδωτό πλαίσιο, ενώ η αυθεντική κάρτα γενεθλίων στερεώθηκε στην πίσω πλευρά, κάτω από διάφανο ακρυλικό. Στο κάτω μέρος, μια χαραγμένη μεταλλική πλακέτα έγραφε: «Κάποια πράγματα κρατούν την αξία τους, ακόμα κι όταν σπάνε.»
Τρεις εβδομάδες αργότερα, το ολοκληρωμένο έργο βρήκε τη θέση του στον τοίχο της τραπεζαρίας, ακριβώς πίσω από το κεντρικό τραπέζι. Στην επόμενη οικογενειακή σύναξη, τα βλέμματα όλων καρφώθηκαν στον πίνακα που αγκάλιαζε τα σπασμένα κομμάτια γύρω από την παλιά φωτογραφία.
Η Ντενίζ, παρούσα και εκείνη στο δείπνο, στάθηκε απέναντι από το μόνιμα αναρτημένο κάδρο. Πίσω από το γυαλί, τα διατηρημένα συντρίμμια δεν έκρυβαν την ιστορία τους — την κρατούσαν ζωντανή για πάντα.