Για περισσότερα από είκοσι χρόνια, ο κύριος Χάουαρντ φρόντιζε με απόλυτη αφοσίωση την τεράστια έπαυλη των Γουίτμορ, δουλεύοντας ακούραστα πριν ακόμη ανατείλει ο ήλιος, ώστε οι κήποι να παραμένουν πάντα άψογοι. Παρά την αφοσίωση και τον κόπο του, η πλούσια οικογένεια του φερόταν σαν να ήταν αόρατος· συχνά τον απομάκρυναν με ψυχρά λόγια ή με ξεκάθαρα προσβλητικά σχόλια. Ο μικρότερος γιος της οικογένειας, ο Τάιλερ, έβρισκε ιδιαίτερη διασκέδαση στο να χλευάζει τον ηλικιωμένο κηπουρό μπροστά στους φίλους του, ενώ ο Χάουαρντ, για να αποφύγει τις συγκρούσεις, απλώς χαμήλωνε το βλέμμα και συνέχιζε να ασχολείται με τα φυτά του.
Χρόνια κρυφής σκληρότητας έφτασαν στο αποκορύφωμά τους κατά τη διάρκεια ενός λαμπερού καλοκαιρινού πάρτι στον κήπο που διοργάνωσε η οικογένεια. Καθώς οι πλούσιοι καλεσμένοι συνομιλούσαν και απολάμβαναν τη βραδιά, ο Τάιλερ, χωρίς καμία σκέψη, χύθηκε κόκκινο κρασί πάνω στο ξεθωριασμένο επαγγελματικό πουκάμισο του Χάουαρντ και άρχισε να κοροϊδεύει δυνατά την εμφάνισή του, διασκεδάζοντας τον πατέρα του που χαμογελούσε επιδοκιμαστικά. Ταπεινωμένος αλλά διατηρώντας την αξιοπρέπειά του, ο Χάουαρντ απλώς καθάρισε σιωπηλά τον λεκέ και συνέχισε τη δουλειά του. Όμως το βάρος τόσων χρόνων ασέβειας άρχισε τελικά να τον λυγίζει.
Καθώς ο ήλιος άρχισε να δύει, ένα πολυτελές μαύρο αυτοκίνητο σταμάτησε στον δρόμο της έπαυλης και από μέσα βγήκε ένας δικηγόρος, ο κύριος Ριβς, κρατώντας έναν παχύ δερμάτινο φάκελο. Μέσα σε μια ξαφνική σιωπή που απλώθηκε σε ολόκληρο το πάρτι, σταμάτησε τη μουσική και ανακοίνωσε πως είχε επείγοντα νομικά έγγραφα που αφορούσαν αποκλειστικά τον κύριο Χάουαρντ. Ο κύριος Γουίτμορ, ανίκανος να καταλάβει γιατί ένας τόσο γνωστός δικηγόρος θα ενδιαφερόταν για τον κηπουρό του, προχώρησε με σιγουριά μπροστά, θεωρώντας πως επρόκειτο απλώς για κάποιο λάθος.
Ο δικηγόρος τότε αποκάλυψε πως ο πελάτης του, ένας πάμπλουτος άνδρας ονόματι Τσαρλς, είχε φύγει από τη ζωή και είχε αφήσει ολόκληρη την περιουσία του — συμπεριλαμβανομένης της έπαυλης — αποκλειστικά στον κύριο Χάουαρντ. Οι Γουίτμορ παρακολουθούσαν τρομοκρατημένοι την αυτοπεποίθησή τους να καταρρέει, καθώς μάθαιναν πως δεν ήταν ποτέ οι πραγματικοί ιδιοκτήτες του ακινήτου, αλλά απλώς προσωρινοί ενοικιαστές των οποίων το συμβόλαιο διαμονής είχε πλέον λήξει. Ο Χάουαρντ έμεινε άφωνος, κρατώντας ακόμη τα ρούχα του λερωμένα από το κρασί, καθώς αντίκριζε τα επίσημα έγγραφα που του παρέδιδαν ολόκληρη την τεράστια έπαυλη.
Ο κύριος Ριβς εξήγησε στους παρευρισκόμενους πως ο Τσαρλς θεωρούσε τον Χάουαρντ τον πιο κοντινό και πιστό του φίλο. Ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για την τεράστια περιουσία του, αλλά παρέμεινε δίπλα του με αληθινή αφοσίωση σε όλη τη δύσκολη περίοδο της ασθένειάς του. Αντιμέτωπος πλέον με μια οικογένεια που ήταν σοκαρισμένη, ντροπιασμένη και ανίκανη να τον κοιτάξει στα μάτια, ο Χάουαρντ επέλεξε την αξιοπρέπεια αντί για την εκδίκηση. Αντί να τους διώξει αμέσως από το σπίτι, τους έδωσε προθεσμία μέχρι το επόμενο πρωί για να μαζέψουν τα πράγματά τους.
Και για πρώτη φορά μετά από μια ολόκληρη ζωή όπου όλοι τον προσπερνούσαν σαν να μην υπήρχε, ο Χάουαρντ ένιωσε τη γαλήνη του να τον βλέπουν επιτέλους όπως πραγματικά άξιζε.