Κατά τη διάρκεια των πέντε χρόνων του γάμου μου, πίστευα ότι ο τρόπος να δείξω την αγάπη μου περνούσε μέσα από την κουζίνα. Όπως είχα δει από τη μητέρα μου, νόμιζα ότι ο δρόμος προς την καρδιά ενός άντρα περνούσε από το στομάχι του. Κάθε βράδυ, κουρασμένη από τη δουλειά, αφιέρωνα ώρες για να ετοιμάσω τρία διαφορετικά πιάτα. Ωστόσο, ο άντρας μου, ο Ντάνιελ, ενώ δοκίμαζε τα προσεκτικά κομμένα λαχανικά ή το επιμελώς μαγειρεμένο κρέας, δεν σήκωνε ποτέ το κεφάλι του από το τηλέφωνο και πάντα έβρισκε κάποιο ψεγάδι. Το πιο πληγωτικό ήταν η φράση που επαναλάμβανε κάθε φορά: «Ακόμα και το φαγητό της καντίνας είναι πιο νόστιμο από το δικό σου.»
Μια βραδιά, μετά από μεγάλη χαρά που είχα ετοιμάσει κρέας με σάλτσα ντομάτας, ο Ντάνιελ έκανε μια γκριμάτσα και είπε: «Είναι πολύ ξινό, δεν τρώγεται», ενώ ετοίμαζε μόνος του ένα σάντουιτς. Τη στιγμή εκείνη ένιωσα κάτι να σπάει μέσα μου. Άδειασα το πιάτο αθόρυβα στα σκουπίδια και του είπα μόνο: «Αν η καντίνα είναι καλύτερη, πήγαινε εκεί να φας.» Πίστευε, όπως πάντα, ότι είχα θυμώσει προσωρινά και την επόμενη μέρα όλα θα ήταν όπως πριν. Μα δεν ήξερε ότι είχα άλλο σχέδιο.
Από εκείνη τη μέρα, σταμάτησα να μαγειρεύω για εκείνον εντελώς. Προετοίμαζα μόνο απλά και υγιεινά γεύματα για μένα και αξιοποιούσα τις ώρες στην κουζίνα για διάβασμα ή προσωπικό χρόνο. Ο Ντάνιελ, αρχικά με περηφάνεια, παρήγγειλε πίτσα και μετά προσπαθούσε να τα βγάλει πέρα με έτοιμα ζυμαρικά. Σιγά σιγά όμως, η πέψη του ταλαιπωρούνταν και τα έξοδα για το φαγητό τον έκαναν να λυγίζει οικονομικά. Όταν προσπάθησε να σπάσει αυγά μόνος του, γέμιζε όλη την κουζίνα, και ό,τι έφτιαχνε το καιγόταν· εγώ απλώς τον παρακολουθούσα ατάραχη.
Μετά από τρεις εβδομάδες, ο Ντάνιελ κάθισε στο τραπέζι σε άθλια κατάσταση και ομολόγησε ειλικρινά: «Συγγνώμη, ποτέ δεν εκτίμησα την προσπάθεια και τη φροντίδα σου. Μου έλειψε πολύ το φαγητό σου και τα τραπέζια που ετοίμαζες.» Ήταν τα πιο ειλικρινή λόγια που είχα ακούσει μετά από πέντε χρόνια. Τον συγχώρεσα, αλλά του ξεκαθάρισα με απόλυτη σαφήνεια ότι δεν θα επέστρεφα στο παλιό καθεστώς. Οι ώρες στην κουζίνα δεν ήταν πλέον σκλαβιά, αλλά απόλαυση που μοιράζομαι μόνο όταν θέλω.
Σήμερα έχουμε βρει μια ισορροπία στην κουζίνα· αν θέλει σπιτικό φαγητό, είτε με βοηθάει είτε ετοιμάζει τα υλικά. Το προηγούμενο βράδυ, καθώς έτρωγε τη λαζάνια που έφτιαξα, τον ρώτησα με χαμόγελο: «Λοιπόν, στεγνή είναι;» Και μου απάντησε κοιτάζοντάς με στα μάτια: «Όχι, είναι ακριβώς όπως πρέπει, τέλεια.» Τότε συνειδητοποίησα ότι η αξία μιας γυναίκας δεν μετριέται στις ώρες που περνάει μπροστά στη φωτιά της κουζίνας. Να περιμένεις από κάποιον να εκτιμήσει μια γυναίκα που δεν εκτιμά τον εαυτό της, είναι απλώς όνειρο άπιαστο.