Τίποτα δεν ήρθε.
Από τότε που πέθανε ο σύζυγός μου, η σιωπή στη ζωή μου είχε γίνει ασήκωτη. Η κόρη μου ήταν απορροφημένη από τη δική της οικογένεια, ο γιος μου ζούσε ώρες μακριά και ο κύκλος των φίλων μου είχε σιγά σιγά διαλυθεί. Καθισμένη εκεί ολομόναχη, ένιωθα τη μοναξιά να με πνίγει. Αποφάσισα πως δεν θα περνούσα το υπόλοιπο των γενεθλίων μου κλεισμένη σε ένα άδειο σπίτι, βυθισμένη στην αυτολύπηση.
Έβγαλα από την ντουλάπα το αγαπημένο μου πράσινο φόρεμα, έφτιαξα τα μαλλιά μου, φόρεσα ένα ζευγάρι ασημένια σκουλαρίκια που είχα χρόνια να βάλω και πήρα ταξί για το κέντρο της πόλης. Για ένα μόνο βράδυ, ήθελα να νιώσω ξανά γυναίκα — όχι απλώς μια ξεχασμένη χήρα που περνούσε τις μέρες της στη σύνταξη.
Βρήκα ένα ζεστό μπαράκι με χαμηλό φωτισμό, όπου ακουγόταν απαλή τζαζ μουσική. Κάθισα σε ένα σκαμπό, σε μια γωνιά στο πίσω μέρος, και παρήγγειλα ένα ποτήρι Cabernet.
Τότε ήταν που τον είδα.
Έμοιαζε να βρίσκεται στις αρχές της δεκαετίας των σαράντα, ήταν καλοντυμένος και εξέπεμπε μια αβίαστη αυτοπεποίθηση. Αφού συναντήθηκαν τα βλέμματά μας μερικές φορές, πήρε το ποτήρι του και ήρθε κατευθείαν προς το μέρος μου.
«Είναι ελεύθερη αυτή η θέση;» με ρώτησε.
Του χάρισα ένα ειρωνικό χαμόγελο. «Ναι, αρκεί να μη σε πειράζει να πιεις με μια γυναίκα που θα μπορούσε να είναι μητέρα σου».
Γέλασε, χωρίς να δείχνει να ενοχλείται, και κάθισε δίπλα μου. «Με λένε Ντάνιελ».
Ο Ντάνιελ μού είπε πως ήταν ανεξάρτητος φωτογράφος και ότι μόλις είχε επιστρέψει από μια αποστολή στο εξωτερικό. Για δύο ολόκληρες ώρες, η κουβέντα κυλούσε αβίαστα. Με άκουγε με προσοχή, με ρωτούσε για τη ζωή μου και φρόντιζε να μου επαναλαμβάνει πως ήμουν πανέμορφη. Ήταν κολακεία, φυσικά, αλλά λειτουργούσε σαν ένα ζεστό βάλσαμο για την πληγωμένη μου αυτοεκτίμηση.
Όταν ανέφερα τυχαία πως είχα γενέθλια, ο Ντάνιελ προσποιήθηκε πως είχε εξοργιστεί. Έκανε νόημα στον μπάρμαν και παρήγγειλε ένα κομμάτι σοκολατένιας τούρτας με ένα αναμμένο κεράκι.
«Κανείς δεν πρέπει να περνά τα γενέθλιά του νιώθοντας αόρατος», μου είπε χαμηλόφωνα.
Όταν έκλεισε το μπαρ, περπατήσαμε στους ήσυχους δρόμους της πόλης. Αντί να κάνω μια μεγάλη διαδρομή με ταξί μέχρι το σπίτι μου μέσα στη νύχτα, αποφάσισα να κλείσω ένα δωμάτιο σε ένα κοντινό boutique ξενοδοχείο. Ο Ντάνιελ με συνόδευσε μέχρι το δωμάτιό μου.
Αυτό που συνέβη στη συνέχεια ήταν κάτι που ποτέ δεν πίστευα πως θα έκανα ξανά. Για ένα μόνο βράδυ, άφησα κάθε επιφύλαξη στην άκρη. Δεν με ένοιαζε η ηλικία μου, τα παιδιά μου ή το τι θα σκεφτόταν ο κόσμος. Το μόνο που ήθελα ήταν να νιώσω ζωντανή.
Το επόμενο πρωί, το φως του ήλιου περνούσε μέσα από τις λεπτές, διάφανες κουρτίνες. Άπλωσα το χέρι μου προς την άλλη πλευρά του κρεβατιού, περιμένοντας να αγγίξω τον Ντάνιελ, αλλά τα σεντόνια ήταν κρύα. Τα ρούχα του είχαν εξαφανιστεί.
Τότε πρόσεξα κάτι πάνω στο κομοδίνο: έναν απλό λευκό φάκελο.
Τον άνοιξα, περιμένοντας να βρω ένα ευγενικό σημείωμα του τύπου «ευχαριστώ για τη βραδιά». Αντί γι’ αυτό, γλίστρησε έξω μια φωτογραφία. Ήταν μια φωτογραφία μου, τραβηγμένη ενώ κοιμόμουν στο κρεβάτι, χωρίς να έχω αντιληφθεί το παραμικρό. Ένας κόμπος έσφιξε το στομάχι μου. Στο πίσω μέρος, γραμμένο με σκούρο μελάνι, υπήρχε ένα μήνυμα:
«Ευχαριστώ για την υπέροχη βραδιά. Συγχώρεσέ με για όσα θα ακολουθήσουν. Σύντομα θα καταλάβεις».
Πανικόβλητη, άρπαξα το κινητό μου και κάλεσα τον αριθμό που μου είχε δώσει το προηγούμενο βράδυ. Ο αριθμός δεν ήταν πλέον σε λειτουργία.
Έψαξα μανιωδώς την τσάντα μου. Το πορτοφόλι μου ήταν ακόμη εκεί. Τα μετρητά, οι πιστωτικές κάρτες και η ταυτότητά μου ήταν όλα στη θέση τους. Για μια σύντομη στιγμή, προσπάθησα να πείσω τον εαυτό μου πως επρόκειτο απλώς για κάποιο διεστραμμένο παιχνίδι. Ύστερα έλεγξα τη μικρή τσέπη με το φερμουάρ, κρυμμένη στην εσωτερική επένδυση.
Το μικρό ορειχάλκινο κλειδί είχε εξαφανιστεί.
Ήταν το εφεδρικό κλειδί του μεγάλου χρηματοκιβωτίου στην ντουλάπα του υπνοδωματίου μου — ενός χρηματοκιβωτίου για την ύπαρξη του οποίου γνώριζαν μόνο τρεις άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο: εγώ, η κόρη μου και ο γιος μου. Μέσα φύλαγα τα οικογενειακά κοσμήματα της μητέρας μου, το συμβόλαιο ιδιοκτησίας του διαμερίσματός μου και όλες μου τις οικονομίες.
Ένα παγωμένο κύμα τρόμου με διαπέρασε. Πώς ήταν δυνατόν ένας άγνωστος να γνωρίζει για το κλειδί; Πώς ήξερε πού έμενα;
Βγήκα σχεδόν τρέχοντας από το ξενοδοχείο και σταμάτησα ένα ταξί για να γυρίσω σπίτι. Μόλις έφτασα στην πόρτα του διαμερίσματός μου, διαπίστωσα πως οι κλειδαριές ήταν ανέπαφες. Ξεκλείδωσα, έτρεξα κατευθείαν στο υπνοδωμάτιο και άνοιξα απότομα την πόρτα της ντουλάπας.
Το χρηματοκιβώτιο ήταν ορθάνοιχτο. Άδειο. Τα κοσμήματα, τα έγγραφα, τα χρήματα — όλα είχαν κάνει φτερά.
Τα χέρια μου έτρεμαν τόσο πολύ, που με δυσκολία μπορούσα να κρατήσω το κινητό για να καλέσω την αστυνομία. Όμως, καθώς έκανα ένα βήμα προς τα πίσω, προς το κομοδίνο, κάτι τράβηξε την προσοχή μου.
Μια δεύτερη φωτογραφία ήταν ακουμπισμένη δίπλα στο φωτιστικό μου.
Την πήρα στα χέρια μου. Ο Ντάνιελ βρισκόταν μέσα στο κάδρο, καθισμένος σε ένα υπαίθριο εστιατόριο, με ένα πλατύ χαμόγελο. Ακριβώς δίπλα του, με το χέρι περασμένο στους ώμους του, στεκόταν ο γιος μου. Η φωτογραφία έμοιαζε να είχε τραβηχτεί μόλις λίγες εβδομάδες νωρίτερα.
Όταν την αναποδογύρισα, είδα στο πίσω μέρος μια σύντομη, αμείλικτη φράση, γραμμένη με τον γραφικό χαρακτήρα του γιου μου:
«Εκείνος μου τα είπε όλα. Πάντα έλεγες πως αργά ή γρήγορα θα έπαιρνα την κληρονομιά μου».
Η αλήθεια με χτύπησε πιο δυνατά κι από την ίδια τη ληστεία. Η τυχαία συνάντηση στο μπαρ δεν ήταν καθόλου τυχαία. Η ζεστασιά, η τούρτα γενεθλίων, η προσοχή που μου έδειχνε — τίποτα από όλα αυτά δεν ήταν αληθινό. Ο Ντάνιελ δεν είχε απλώς εκμεταλλευτεί μια μοναχική γυναίκα· τον είχε προσλάβει το ίδιο μου το παιδί για να μελετήσει κάθε λεπτομέρεια του στόχου του.