Έπειτα από τρία χρόνια αποξένωσης, την οποία είχε πυροδοτήσει ένας έντονος καβγάς για τα μελλοντικά του σχέδια, ο δεκαοχτάχρονος Λούκας επέστρεψε αναπάντεχα στο πατρικό του, στο σπίτι της μητέρας του, της Ντενίζ. Άφησε τις νεογέννητες δίδυμες κόρες του, την Άμπι και τη Λέιλα, σε ένα πορτ-μπεμπέ στο πλατύσκαλο της βεράντας, ζεστά φασκιωμένες και τυλιγμένες με το οικείο, σκούρο πράσινο χειμωνιάτικο παλτό του —εκείνο με τη χαρακτηριστική ραφή κοντά στην τσέπη. Λίγο αργότερα, η Χάνα, η μητέρα των διδύμων, κατέφθασε στο μέρος εξηγώντας πως η οικογένεια είχε μετακομίσει πρόσφατα σε ένα κοντινό διαμέρισμα.
Η Ντενίζ επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον Λούκας, οδηγώντας σε μια συνάντηση από κοντά στο σπίτι, όπου ο νεαρός παραδέχτηκε το βάρος της πολυετούς απουσίας του. Παρόλο που η Ντενίζ και η αδελφή της έφεραν αρχικά στην κουβέντα τις επιπτώσεις και την αναστατώση που είχε προκαλέσει η δήλωση εξαφάνισης που είχαν καταθέσει τότε, ο Λούκας έπιασε επιπλέον βάρδιες για να καλύψει τα έξοδα των παιδιών και φρόντισε να εδραιώσει μια σταθερή, καθημερινή επικοινωνία.
Μήνες μετά, ο Λούκας, η Χάνα και τα δίδυμα επισκέφθηκαν το σπίτι για μια οικογενειακή φωτογράφιση. Πριν αναχωρήσουν, ο Λούκας στάθηκε στο χολ, άγγιξε απαλά την επιδιορθωμένη ραφή δίπλα στην τσέπη του παλιού πράσινου παλτού του όσο μιλούσε με την Ντενίζ, και αποχαιρέτησε.
Μετά την επίσκεψη, επιστρέφοντας στο διαμέρισμά του με τη Χάνα και τα βρέφη, διατήρησε τη συνήθεια των βραδινών τηλεφωνημάτων, διασφαλίζοντας έναν αδιάλειπτο, στέρεο δεσμό με τη μητέρα του.
Η Ντενίζ απάντησε σε ένα ακόμη βραδινό του κάλεσμα, άκουσε τους γλυκούς ήχους της εγγονής της, της Λέιλα, στο υπόβαθρο, και ανανέωσε το καθιερωμένο ραντεβού για την επικοινωνία της επόμενης ημέρας.