Όταν συναντήθηκαν στο εστιατόριο, ο Ρίτσαρντ ζήτησε αμέσως ένα τραπέζι δίπλα σε ένα μεγάλο παράθυρο, με θέα στον δρόμο. Ωστόσο, καθ’ όλη τη διάρκεια του δείπνου έδειχνε ελάχιστο ενδιαφέρον για τη συζήτησή τους. Κοιτούσε νευρικά το ρολόι του και παρακολουθούσε επίμονα την κίνηση έξω από το παράθυρο. Οι υποψίες της Μέριλιν εντάθηκαν όταν, στη μέση του γεύματος, εκείνος επέμεινε ξαφνικά να σηκωθεί όρθια. Λίγο αφότου σηκώθηκε, ένα μαύρο SUV σταμάτησε στην απέναντι πλευρά του δρόμου και δύο άνδρες κατέβηκαν από αυτό. Τότε ο πανικόβλητος Ρίτσαρντ την άρπαξε από τον καρπό και προσπάθησε να την τραβήξει προς την έξοδο της κουζίνας.
Τρομοκρατημένη και χωρίς να γνωρίζει αν ο Ρίτσαρντ προσπαθούσε να την προστατεύσει ή να την παρασύρει σε κάποια παγίδα, η Μέριλιν κατάφερε, με τη βοήθεια του υπεύθυνου του εστιατορίου, να ξεφύγει από τη λαβή του. Η κατάσταση κορυφώθηκε όταν ένας από τους άνδρες του αυτοκινήτου μπήκε στο εστιατόριο και συστήθηκε ως Ντάνιελ, ο σύζυγος της κόρης του Ρίτσαρντ, της Έλινορ. Τότε αποκαλύφθηκε η αλήθεια: ο Ρίτσαρντ είχε οργανώσει ολόκληρη αυτή τη σκηνή, χρησιμοποιώντας το εντυπωσιακό ύψος της Μέριλιν ως ένα κυριολεκτικό «φάρο» στο παράθυρο. Ήθελε η κόρη του να τον δει σε ένα ραντεβού και να πάψει επιτέλους να ανησυχεί για τη μοναχική του ζωή.
Λίγο αργότερα έφτασε και η Έλινορ με το αναπηρικό της αμαξίδιο, βαθιά ντροπιασμένη από τη χειριστική συμπεριφορά του πατέρα της και την τάση του να προσπαθεί να ελέγχει τις καταστάσεις εξαιτίας των φόβων του. Παρόλο που η Μέριλιν είχε πληγωθεί βαθιά όταν συνειδητοποίησε πως την είχαν χρησιμοποιήσει σαν ανθρώπινο σημάδι εντοπισμού, αργότερα έλαβε μια ειλικρινή γραπτή συγγνώμη από τον Ρίτσαρντ. Η Έλινορ επικοινώνησε επίσης μαζί της, εξηγώντας πως ο πατέρας της ήταν απλώς ένας μοναχικός άνθρωπος που δυσκολευόταν πολύ μετά τον θάνατο της συζύγου του και συχνά, αντί να μιλά ανοιχτά για όσα τον απασχολούσαν, έπαιρνε απερίσκεπτες αποφάσεις που επηρέαζαν και τους γύρω του.
Αποφασισμένη να μην αφήσει μια άσχημη εμπειρία να καταστρέψει τη δεύτερη ευκαιρία που έδινε στη ζωή, η Μέριλιν δέχτηκε τελικά να συναντήσει ξανά τον Ρίτσαρντ για έναν καφέ, αυτή τη φορά όμως με τους δικούς της όρους: φορώντας άνετα ίσια παπούτσια και επιλέγοντας η ίδια το μέρος. Ο Ρίτσαρντ έδειξε πραγματική μεταμέλεια, την άκουσε με προσοχή και της ζήτησε μια απλή, ειλικρινή συγγνώμη, χωρίς να προσπαθήσει να παραβιάσει τα όριά της. Βλέποντας πως αναλάμβανε επιτέλους την ευθύνη για τη συμπεριφορά του, η Μέριλιν αποφάσισε να αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο μιας νέας γνωριμίας, αρκεί αυτή να εξελισσόταν αργά και με ειλικρίνεια. Αυτή τη φορά, εκείνη θα είχε τον απόλυτο έλεγχο των επιλογών της και του μέλλοντός της.