Για τρία ολόκληρα χρόνια ανεχόμουν τις προσβολές της θετής μου κόρης, μόνο και μόνο για να διατηρώ την οικογενειακή ηρεμία. Όμως, στο πάρτι για τα 60ά γενέθλια του συζύγου μου, έφτασα επιτέλους στα όριά μου. Αυτό που είχα σχεδιάσει ως ένα μάθημα για εκείνη εξελίχθηκε σε κάτι πολύ μεγαλύτερο απ’ ό,τι θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ.
Παλαιότερα εργαζόμουν στην οργάνωση εταιρικών εκδηλώσεων. Κάποτε διηύθυνα ένα συνέδριο 800 ατόμων εν μέσω διακοπής ρεύματος. Μια άλλη φορά, όταν εξαφανίστηκε η γαμήλια τούρτα, κατάφερα να την αντικαταστήσω με 200 cupcakes μέσα σε μόλις σαράντα λεπτά. Κι όμως, με κάποιον παράξενο τρόπο, δεν μπορούσα να διαχειριστώ μία και μοναδική γυναίκα 26 ετών.
Με λένε Κλερ. Είμαι 43 ετών και πριν από τρία χρόνια παντρεύτηκα τον Ρίτσαρντ, έναν επιχειρηματία δεκαεπτά χρόνια μεγαλύτερό μου. Η κόρη του, η Άσλεϊ, με αντιπάθησε από την πρώτη στιγμή. «Είσαι υπερβολικά νέα για τον πατέρα μου», ανακοίνωσε στο πρώτο μας κοινό δείπνο. «Είμαι σαράντα», της απάντησα. «Ακριβώς! Μπαμπά, δεν ήθελες αυτή τη φορά κάποια πιο ώριμη;» Ο Ρίτσαρντ γέλασε αμήχανα. «Άσλεϊ, να είσαι ευγενική». «Τι είπα πάλι; Για κάποια που πλησιάζει στη μέση ηλικία, πάντως, δείχνει υπέροχη».
Αυτή ήταν η αρχή της σχέσης μας. Στα οικογενειακά δείπνα, η Άσλεϊ με αποκαλούσε «το ακριβό καινούργιο χόμπι του μπαμπά». «Έχω τη δική μου επιχείρηση, Άσλεϊ». «Οργανώνεις πάρτι;» «Κυρίως εταιρικές εκδηλώσεις». «Όπως κι αν το αποκαλείς, μπαμπά, εκείνος είναι που έχει τα χρήματα». «Έχουμε ξεχωριστούς τραπεζικούς λογαριασμούς». «Ναι, βέβαια».
Μια φορά, μάλιστα, η Άσλεϊ άρχισε να με αποκαλεί «Παπάκι». «Γιατί Παπάκι;» τη ρώτησα. «Επειδή οργανώνεις χαζά μικρά πάρτι. Τα λαστιχένια παπάκια μού φάνηκαν ταιριαστό παρατσούκλι». «Δεν είναι αστείο αυτό, Άσλεϊ». «Χαλάρωσε. Ένα παρατσούκλι είναι μόνο».
Ο πρώτος μου γάμος ήταν γεμάτος καβγάδες. Είχα ορκιστεί πως ο δεύτερος θα ήταν ήρεμος και γαλήνιος. Δυστυχώς, μπέρδεψα την ηρεμία με τη σιωπή. «Θα το συνηθίσει», συνήθιζε να λέει ο Ρίτσαρντ. «Ρίτσαρντ, έχουν περάσει τρία χρόνια». «Η μητέρα της κι εγώ περάσαμε ένα δύσκολο διαζύγιο». «Αυτό δεν δικαιολογεί τη συμπεριφορά της». «Δώσε της λίγο ακόμη χρόνο».
Κι έτσι έκανα. Μάλιστα, οργάνωσα δωρεάν και το πάρτι για τα εικοστά πέμπτα γενέθλια της Άσλεϊ. «Καθόλου άσχημα, Κλερ», είπε. «Χαίρομαι που σου άρεσε». «Τουλάχιστον τα λεφτά του μπαμπά αγόρασαν κάποιον που είναι χρήσιμος». «Δεν σου χρέωσα ούτε ένα ευρώ, Άσλεϊ». «Και τώρα περιμένεις να σου πω κι ευχαριστώ;»
Ό,τι κι αν έκανα, η Άσλεϊ έβρισκε πάντα έναν καινούργιο λόγο για να με επικρίνει. Εγώ, όμως, κρατούσα το στόμα μου κλειστό. Μέχρι τα εξηκοστά γενέθλια του συζύγου μου, όταν τελικά ξεπέρασε κάθε όριο.
Τέσσερις ημέρες πριν από το πάρτι, ο Ρίτσαρντ έριξε μια ματιά στη λίστα των καλεσμένων. «Πενήντα άτομα;» «Σαράντα εννέα. Εσύ είσαι ο πεντηκοστός». «Κλερ, ήθελα κάτι πιο απλό». «Κι εγώ σου είπα πως τα εξηκοστά γενέθλια αξίζουν κάτι καλύτερο από πίτσα της προηγούμενης ημέρας».
Δύο ημέρες πριν από το πάρτι, ο Ρίτσαρντ επιθεώρησε τον κήπο. «Φωτάκια, ένα τρίο τζαζ, μπάρμπεκιου; Κλερ, πόσο κόστισαν όλα αυτά;» «Μην ανησυχείς. Τα πλήρωσα όλα εγώ». «Και η τούρτα;» «Τριώροφη. Σοκολάτα. Η αγαπημένη σου γεύση». «Μα ήδη σου είπα ότι μου αγόρασες ένα ρολόι». «Θεώρησε όλα αυτά το περιτύλιγμα του δώρου σου».
Ύστερα τηλεφώνησε η Άσλεϊ. «Έμαθα ότι οργανώνεις πάρτι για τον μπαμπά». «Το Σάββατο στις έξι. Η πρόσκλησή σου έχει σταλεί από την προηγούμενη εβδομάδα». «Μπορώ να βοηθήσω σε κάτι;» Παραλίγο να μου πέσει το τηλέφωνο από το χέρι. «Θέλεις να βοηθήσεις;» «Μην κάνεις σαν να έπεσες από τα σύννεφα». «Τι έχεις στο μυαλό σου;» «Μπορώ να πάω να παραλάβω την τούρτα». «Το ζαχαροπλαστείο θα την παραδώσει». «Ακύρωσε την παράδοση. Θέλω κι εγώ να προσφέρω κάτι». Ίσως επιτέλους προσπαθούσε να αλλάξει στάση. «Εντάξει. Θα είναι έτοιμη στις έντεκα». «Τέλεια. Και, Κλερ;» «Ναι;» «Ας κάνουμε τα γενέθλια του μπαμπά αξέχαστα». Έπρεπε να είχα δώσει μεγαλύτερη σημασία σε εκείνη τη φράση.
Το επόμενο απόγευμα, η Άσλεϊ πέρασε από το σπίτι την ώρα που τακτοποιούσα λουλούδια σε βάζα. «Τούρτα σοκολάτας, σωστά;» «Τριώροφη. Η αγαπημένη του». «Τέλεια. Και, Κλερ; Δεν κρατάς κακία για τα μικρά μας αστειάκια, έτσι;» «Θα προτιμούσα να σταματούσαν». «Φυσικά». Για πρώτη φορά μέσα σε τρία χρόνια, σχεδόν την πίστεψα. Ύστερα ξημέρωσε το Σάββατο.
Στις εννέα και μισή το πρωί, με κάλεσε η Μάργκαρετ από το ζαχαροπλαστείο. «Κλερ, η Άσλεϊ ήρθε χθες και μας ζήτησε να κρύψουμε λαστιχένια παπάκια μέσα στην τούρτα του Ρίτσαρντ». Έβαλα τα γέλια. «Μου κάνεις πλάκα». «Μακάρι. Αρνηθήκαμε, επειδή δεν είναι βρώσιμα. Μας είπε ότι θα τα έβαζε η ίδια μόλις παραλάμβανε την τούρτα». Κάθισα στην καρέκλα. «Εξήγησε γιατί;» «Ανέφερε ότι ήθελε να βιντεοσκοπήσει την αντίδραση κάποιου. Σκέφτηκα πως έπρεπε να σε προειδοποιήσω». «Σχεδιάζει να με εξευτελίσει μπροστά σε πενήντα καλεσμένους», ψιθύρισα. «Λυπάμαι πολύ, Κλερ». «Δεν υπάρχει λόγος. Έχω αντιμετωπίσει πολύ χειρότερες καταστροφές». «Τι σκοπεύεις να κάνεις;» «Να φροντίσω ώστε να μην είναι εκείνη που θα γελάσει στο τέλος. Μάργκαρετ, μπορώ να σου ζητήσω μια χάρη;» «Φυσικά». «Χρειάζομαι άλλη μία τούρτα. Μικρότερη, αλλά διακοσμημένη ακριβώς όπως του Ρίτσαρντ». «Σήμερα;» «Σήμερα». «Ο χρόνος είναι πολύ περιορισμένος». «Θα πληρώσω την επιπλέον χρέωση για επείγουσα παραγγελία». Η Μάργκαρετ δίστασε. «Κλερ, ακόμη κι έτσι, δεν μπορώ να σου υποσχεθώ ότι θα είναι έτοιμη μέχρι τις έξι». «Ποια είναι η νωρίτερη ώρα που μπορείς να την ετοιμάσεις;» «Πέντε και μισή. Αν όλα πάνε καλά». Κοίταξα το ρολόι. Δεν υπήρχε σχεδόν κανένα περιθώριο λάθους. «Τότε ας ελπίσουμε πως όλα θα πάνε καλά». «Τι διακόσμηση θέλεις;» «Έχω μια ιδέα, αλλά θα σου την πω αργότερα». «Κλερ, τι ακριβώς σχεδιάζεις να κάνεις;» «Μια εναλλακτική τούρτα. Φρόντισε να την παραδώσεις από την είσοδο των προμηθευτών», της είπα. «Σε συνηθισμένο κουτί;» «Σε ένα μεγάλο ροζ κουτί». «Κάτι άλλο;» «Κράτησέ το μεταξύ μας». Έκλεισα το τηλέφωνο, άνοιξα το λάπτοπ μου και μουρμούρισα: «Ήρθε η ώρα να δώσω στην Άσλεϊ ένα μάθημα».
Στις έξι το απόγευμα, ο κήπος μας ήταν γεμάτος κόσμο. Η δεύτερη τούρτα είχε φτάσει μόλις δεκαπέντε λεπτά νωρίτερα. Πρόλαβα ίσα ίσα να την κρύψω προτού εμφανιστούν οι πρώτοι καλεσμένοι. Ο Ρίτσαρντ έδειχνε πραγματικά ευτυχισμένος. «Κλερ, είναι απίστευτο!» «Περίμενε να δεις και το επιδόρπιο». «Υπάρχει κι άλλο;» «Πάντα υπάρχει κι άλλο».
Η Άσλεϊ εμφανίστηκε φορώντας ένα επώνυμο φόρεμα και κρατώντας το κουτί της τούρτας. «Μπαμπά!» «Να το κορίτσι μου!» Ο Ρίτσαρντ την αγκάλιασε κι εκείνη έπειτα μου έριξε μια ματιά. «Η πολύτιμη τούρτα σου έφτασε». «Ευχαριστώ, γλυκιά μου», είπε ο Ρίτσαρντ. «Περίμενε να τη δεις». «Κάτι ξεχωριστό;» τη ρώτησα. Η Άσλεϊ χαμογέλασε πονηρά. «Δεν έχεις ιδέα».
Η Άσλεϊ εξαφανίστηκε στην κουζίνα μαζί με την τούρτα. Όταν επέστρεψε, τη ρώτησα: «Όλα εντάξει;» «Τέλεια». «Χρειάζεσαι βοήθεια;» «Όχι! Τα έχω όλα υπό έλεγχο». Έριξα μια ματιά προς την κουζίνα. «Και η τούρτα;» «Είναι έτοιμη για τη μεγάλη της εμφάνιση». Κι εγώ το ίδιο.
Στις οκτώ, άρχισε να συγκεντρώνει όλους τους καλεσμένους. «Ήρθε η ώρα για την τούρτα!» Ο Ρίτσαρντ σήκωσε το ποτήρι του. «Πριν από αυτό, θέλω να ευχαριστήσω την υπέροχη γυναίκα μου». Η Άσλεϊ γύρισε τα μάτια της. «Άσε τις ομιλίες για αργότερα, μπαμπά. Πρώτα η τούρτα!» Ο Ρίτσαρντ γέλασε. «Κάποια ανυπομονεί πολύ». «Εμπιστεύσου με. Αξίζει να το δεις». «Η Κλερ έχει φροντίσει προσωπικά και την παραμικρή λεπτομέρεια. Ακόμη και την τούρτα!» Πήρε θέση δίπλα στο τραπέζι, σηκώνοντας το κινητό της για να βιντεοσκοπήσει.
Ο Ρίτσαρντ πήρε το μαχαίρι. «Έτοιμη, αγάπη μου;» «Όποτε είσαι έτοιμος». Πίεσε τη λεπίδα μέσα στο γλάσο. Κάτι κίτρινο κύλησε πάνω στο πιάτο του. Ύστερα άλλο ένα. Και ακόμη ένα. Ο Ρίτσαρντ συνοφρυώθηκε. «Τι είναι αυτό;» «Μια πάπια;» ρώτησε κάποιος. Σήκωσε το μαχαίρι και τρία ακόμη παπάκια ξεπετάχτηκαν από την τούρτα. «Γιατί υπάρχουν παιχνίδια μέσα στην τούρτα μου;»
Η Άσλεϊ ξέσπασε σε γέλια. «Αχ, μπαμπά! Συνέχισε να κόβεις!» Έσπρωξα γρήγορα τα πιάτα στην άκρη, προτού προλάβει κανείς να δοκιμάσει έστω και μια μπουκιά. Ευτυχώς, ο Ρίτσαρντ είχε κάνει μόνο την πρώτη τομή. «Είναι παπάκια;» ρώτησε ο Ρίτσαρντ. Η Άσλεϊ γελούσε ασταμάτητα. «Έκπληξη!» Στρέφοντας την κάμερα προς το μέρος μου, πρόσθεσε: «Κοίτα, μπαμπά! Η Κλερ επιτέλους διοργάνωσε ένα πάρτι αντάξιο του παρατσουκλιού της! Θυμάσαι το Παπάκι; Μάλλον είναι πιο κατάλληλη για παιδικά πάρτι!»
Μερικοί καλεσμένοι γέλασαν αμήχανα. Ο Ρίτσαρντ έδειχνε μπερδεμένος. «Άσλεϊ, τι είναι όλα αυτά;» «Έλα τώρα! Είναι ξεκαρδιστικό!» «Κατέστρεψες την τούρτα γενεθλίων του πατέρα σου, Άσλεϊ. Τι ακριβώς βρίσκεις αστείο;» Εκείνη πλησίασε περισσότερο και συνέχισε να βιντεοσκοπεί το πρόσωπό μου. «Χαλάρωσε, Κλερ! Ένα αστείο ήταν. Και τώρα χαμογέλα στην κάμερα!» «Κατέβασε το κινητό, Άσλεϊ. Το διασκέδασες αρκετά». Έσκυψε πιο κοντά μου. «Χρόνια πολλά για τον γάμο σου, γλυκιά μου».
Κατάπια τον θυμό μου και χαμογέλασα. «Πολύ χαριτωμένο, Άσλεϊ. Ξέρεις, έχω κι εγώ μια έκπληξη για σένα». Το γέλιο της κόπηκε απότομα. «Τι έκπληξη;» «Κάτι που ετοίμασα ειδικά για σένα».
Μπήκα στο σπίτι. Όταν επέστρεψα κρατώντας ένα μεγάλο ροζ κουτί δώρου, η έκφραση της Άσλεϊ άλλαξε. «Τι είναι αυτό;» «Το δώρο σου». «Μα δεν έχω γενέθλια». «Θεώρησέ το ένα πρόωρο δώρο». Το ακούμπησα μπροστά της. «Αφού λατρεύεις τόσο πολύ τις εκπλήξεις, γιατί δεν ανοίγεις και τη δική σου;»
Αρκετοί καλεσμένοι πλησίασαν. Η Άσλεϊ γέλασε νευρικά. «Τι υποτίθεται ότι είναι αυτό;» «Άνοιξέ το». Έλυσε την κορδέλα και σήκωσε το καπάκι. Τότε το χαμόγελό της εξαφανίστηκε. «Τι στο διάολο είναι αυτό;» Ο Ρίτσαρντ πλησίασε. «Άσλεϊ; Τι συμβαίνει;» Εκείνη προσπάθησε να κλείσει το κουτί. Εγώ κράτησα απαλά το καπάκι ανοιχτό. «Α, όχι, καλή μου. Εσύ δεν ήθελες κοινό;» Και γύρισα το κουτί προς τους καλεσμένους.
Η ιδέα δεν μου ήρθε ξαφνικά από το πουθενά. Το προηγούμενο βράδυ, ο Ρίτσαρντ μου είχε ζητήσει να τον βοηθήσω να τακτοποιήσει κάποια οικονομικά έγγραφα. «Ο φοροτεχνικός μου επιμένει να με ρωτά για αυτές τις χρεώσεις», είπε, δείχνοντάς μου τις κινήσεις του τραπεζικού του λογαριασμού. «Τρεις χιλιάδες δολάρια για ρούχα; Τέσσερις χιλιάδες χθες;» «Η Άσλεϊ. Έχει πρόσθετη κάρτα». «Χωρίς όριο δαπανών;» Αναστέναξε. «Έτσι φαίνεται». «Και της έχεις μιλήσει;» «Περισσότερες φορές απ’ όσες θα ήθελα». Ο Ρίτσαρντ κοίταξε επίμονα τις τραπεζικές κινήσεις. «Υπάρχει και κάτι ακόμη που πρέπει να πω στην Άσλεϊ. Το αναβάλλω εδώ και μήνες». «Για τα έξοδά της;» «Εν μέρει. Αλλά θα προτιμούσα να της το εξηγήσω ο ίδιος».
Πήρε έναν λευκό φάκελο από το γραφείο του. «Για την ακρίβεια, έχω ήδη ετοιμάσει κάτι για εκείνη». «Τι έχει μέσα;» «Κάτι που πρέπει να γνωρίζει. Αλλά θέλω να το ακούσει πρώτα από εμένα». Έβαλε τον φάκελο στο σακάκι του. «Εντάξει. Δεν θα ανακατευτώ». «Μπορείς να ετοιμάσεις μια αναλυτική κατάσταση των εξόδων για τον φοροτεχνικό μου;» με ρώτησε ο Ρίτσαρντ. «Φυσικά». «Μόνο μην έρθεις αντιμέτωπη με την Άσλεϊ γι’ αυτό». «Ρίτσαρντ, απλώς σε βοηθάω με τη γραφειοκρατία». «Το υπόσχεσαι;» «Το υπόσχομαι».
Μετά την προειδοποίηση της Μάργκαρετ, την κάλεσα ξανά. «Μάργκαρετ, ξέρω ακριβώς τι θέλω να υπάρχει πάνω σε αυτή την τούρτα». «Σε ακούω». «Μπορεί ο ζαχαροπλάστης σου να τυπώσει αποδείξεις πάνω σε βρώσιμα φύλλα ζαχαρόπαστας;» «Φυσικά. Τι αποδείξεις;» «Θα σου στείλω τις εικόνες. Φρόντισε μόνο η μεγαλύτερη αγορά να βρίσκεται στην κορυφή». «Κάτι άλλο;» «Όχι. Αυτό θα είναι αρκετό για να πάρει κάποιος ένα καλό μάθημα».
Αφαίρεσα τους αριθμούς των τραπεζικών λογαριασμών και κάθε άλλο προσωπικό στοιχείο, αφήνοντας μόνο τα ποσά και τις κατηγορίες των αγορών. Καταλάβαινα πως ήταν σκληρό να εκθέσω δημόσια τα έξοδα της Άσλεϊ. Όμως εκείνη είχε επιλέξει να με εξευτελίσει μπροστά σε όλους. Κι εγώ είχα κουραστεί να καλύπτω την υποκρισία της.
Μέσα στο ροζ κουτί βρισκόταν μια μικρότερη σοκολατένια τούρτα, διακοσμημένη με αποσπώμενα βρώσιμα φύλλα, πάνω στα οποία ήταν τυπωμένες αποδείξεις. Επώνυμες τσάντες. Ακριβά εστιατόρια. Ρούχα πολυτελείας. Και στην κορυφή: 4.000 δολάρια — ΑΓΟΡΕΣ ΑΠΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΕΠΩΝΥΜΩΝ ΕΙΔΩΝ.
Κάποιος άφησε μια δυνατή κραυγή έκπληξης. Η Άσλεϊ χτύπησε το χέρι της πάνω στο τραπέζι. «Από πού τα βρήκες αυτά;» «Από την κατάσταση των εξόδων που μου ζήτησε ο πατέρας σου να ετοιμάσω». «Έψαξες τις αγορές μου;» «Τον δικό του λογαριασμό, Άσλεϊ. Τα δικά του χρήματα».
Ο Ρίτσαρντ έσκυψε μπροστά. «Αυτή είναι η αγορά που έκανες χθες;» Η Άσλεϊ σταύρωσε τα χέρια της. «Δεν σε αφορά». «Οι τέσσερις χιλιάδες δολάρια από τη δική μου κάρτα με αφορούν απολύτως». Η Άσλεϊ έδειξε προς το μέρος μου. «Το κάνει επίτηδες για να με παρουσιάσει ως κακιά!»

Την κοίταξα κατάματα. «Εδώ και τρία χρόνια με αποκαλείς συμφεροντολόγα και με κοροϊδεύεις με εκείνο το γελοίο παρατσούκλι, το “Παπάκι”». «Επειδή αυτό είσαι!» «Εγώ πλήρωσα μόνη μου για ολόκληρο αυτό το πάρτι. Κι εσύ στο μεταξύ ξοδεύεις τα χρήματα του πατέρα σου». «Αυτό είναι προσωρινό!» μου φώναξε η Άσλεϊ. «Και πότε ακριβώς σκοπεύεις να του τα επιστρέψεις;» «Μόλις γίνω είκοσι επτά! Τότε θα πάρω το καταπιστευματικό μου κεφάλαιο και δεν θα χρειάζομαι ούτε ένα σεντ από κανέναν σας!»
Έριξα μια ματιά στον Ρίτσαρντ. «Λοιπόν, Ρίτσαρντ; Αληθεύει αυτό;» Η έκφρασή του άλλαξε. «Άσλεϊ, πρέπει να μιλήσουμε». «Τι εννοείς;» απαίτησε να μάθει η Άσλεϊ.
Ο σύζυγός μου έβγαλε έναν λευκό φάκελο. «Ρίτσαρντ, είναι αυτός ο φάκελος από χθες;» ρώτησα. «Ναι». «Δεν ήθελες να μου πεις τι περιέχει». «Επειδή η Άσλεϊ έπρεπε να το μάθει πρώτη».
Η Άσλεϊ συνοφρυώθηκε. «Τι πρέπει να μάθω, μπαμπά;» «Σκόπευα να σου τον δώσω μετά το πάρτι». Η Άσλεϊ κατέβασε το κινητό της. «Τι έχει μέσα;» «Κάτι που θα έπρεπε να σου είχα εξηγήσει πολύ νωρίτερα».
Ο Ρίτσαρντ σήκωσε τον φάκελο. «Το καταπιστευματικό σου κεφάλαιο έχει εξαντληθεί, Άσλεϊ». «Τι;» «Τα ξόδεψες όλα πριν από δύο χρόνια. Εγώ ενέκρινα κάθε πρόωρη ανάληψη». «Αυτό είναι αδύνατον! Και το ενοίκιό μου; Τα ψώνια μου;» «Αυτούς τους λογαριασμούς τους πλήρωνα εγώ». Τον κοίταξε αποσβολωμένη. «Όλον αυτόν τον καιρό;» Ο Ρίτσαρντ έγνεψε καταφατικά. «Από το δικό μου εισόδημα».
Κοίταξα την Άσλεϊ. «Άρα, όσο με κατηγορούσες ότι ζω εις βάρος του πατέρα σου, εσύ έκανες ακριβώς το ίδιο. Και το χειρότερο είναι πως ούτε καν ήξερες ποιανού τα χρήματα ξόδευες».
Κανείς δεν έβγαλε λέξη. Η Άσλεϊ έκανε ένα βήμα μπροστά. «Μα εσύ εξακολουθείς να διαχειρίζεσαι το κεφάλαιό μου!» «Έπρεπε να το διαχειρίζομαι μέχρι να γίνεις είκοσι επτά. Αλλά δεν έχει απομείνει τίποτα για να σου καταβάλω». Της έδωσε τον φάκελο. «Αυτά είναι τα τελικά οικονομικά έγγραφα. Το υπόλοιπο είναι μηδενικό».
Η Άσλεϊ άνοιξε απότομα τον φάκελο. «Αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει!» «Επιπλέον, θα ακυρώσω την πρόσθετη κάρτα σου και από τον επόμενο μήνα θα σταματήσω να πληρώνω τις δόσεις του διαμερίσματός σου», είπε ο Ρίτσαρντ. «Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό! Η Κλερ σε έβαλε!» «Όχι. Αυτή την απόφαση την είχα πάρει πριν από τα γενέθλιά μου. Έπρεπε να το είχα κάνει νωρίτερα». «Μα δεν μπορώ να πληρώσω το διαμέρισμά μου!» «Τότε θα πρέπει να βρεις κάτι πιο οικονομικό».
Η Άσλεϊ κοίταξε γύρω της, προσπαθώντας να συγκρατήσει τα δάκρυά της. «Σταματήστε να με κοιτάτε!» «Εσύ δεν ήθελες να σε παρακολουθούν όλοι;» της υπενθύμισα. «Όχι με αυτόν τον τρόπο!» «Ούτε εγώ το ήθελα, Άσλεϊ». «Μπαμπά, σε παρακαλώ. Με εγκαταλείπεις!» «Σ’ αγαπώ, Άσλεϊ. Αλλά το να πληρώνω όλους τους λογαριασμούς σου δεν σε βοήθησε να ωριμάσεις».
Ένιωσα το παλιό μου ένστικτο να ξυπνά ξανά. Να την παρηγορήσω. Να κάνω τα πάντα να επιστρέψουν στην κανονικότητα. Αντί γι’ αυτό, παρέμεινα σιωπηλή.
Ο Ρίτσαρντ γύρισε προς το μέρος μου. «Κλερ, λυπάμαι. Έπρεπε να είχα βάλει ένα τέλος σε όλα αυτά πριν από χρόνια». «Δεν έπρεπε οι ενοχές σου να γίνουν δική μου τιμωρία, Ρίτσαρντ». «Έχεις δίκιο». Ύστερα στράφηκε στην Άσλεϊ. «Και δεν πρόκειται να επιτρέψω ξανά να προσβάλεις τη γυναίκα μου». «Δηλαδή επιλέγεις εκείνη αντί για μένα;» «Σου ζητώ να τη σέβεσαι. Έπρεπε να το είχα απαιτήσει από εσένα εδώ και τρία χρόνια».
Για πρώτη φορά, ο Ρίτσαρντ με υπερασπίστηκε χωρίς να χρειαστεί να του το ζητήσω. Η Άσλεϊ με κάρφωσε με ένα οργισμένο βλέμμα. «Κατέστρεψες τα γενέθλια του μπαμπά!» «Άσλεϊ», είπε αποφασιστικά ο Ρίτσαρντ. «Ως εδώ». Έριξα μια ματιά στην κατεστραμμένη τούρτα. «Η αντίδρασή μου ήταν σκληρή. Αλλά δεν κάλεσα πενήντα ανθρώπους για να σε εξευτελίσω. Εσύ αποφάσισες να μετατρέψεις αυτό το πάρτι σε δημόσιο θέαμα».
Εκείνη απέστρεψε το βλέμμα της. Εγώ γύρισα προς τους καλεσμένους. «Λοιπόν, αγαπημένοι μου, ζητώ συγγνώμη για την απρόσμενη παράσταση. Τα καλά νέα είναι πως έχουμε ακόμη σοκολατένια τούρτα». Μερικοί γέλασαν χαμηλόφωνα. «Και κανείς δεν χρειάζεται να φάει λαστιχένια παπάκια». Αυτή τη φορά, ακούστηκε ένα αληθινό γέλιο από αρκετούς.
Αφαίρεσα τις διακοσμητικές αποδείξεις από τη δεύτερη τούρτα. «Ρίτσαρντ, θέλεις να δοκιμάσουμε άλλη μία φορά;» Εκείνος έπιασε το χέρι μου. «Μόνο αν είσαι δίπλα μου».
Η Άσλεϊ άρπαξε την τσάντα της. «Φεύγω». Ο Ρίτσαρντ έγνεψε θλιμμένα. «Θα μιλήσουμε αύριο». Έφυγε χωρίς να ζητήσει συγγνώμη. Δεν την ακολούθησα. Αντίθετα, στάθηκα δίπλα στον σύζυγό μου, ενώ όλοι τραγουδούσαν το «Happy Birthday». Αυτή τη φορά, τίποτα απρόσμενο δεν ξεπρόβαλε από την τούρτα.
Τρεις ημέρες αργότερα, η Άσλεϊ μου έστειλε μήνυμα. Άσλεϊ: Μπορείς στ’ αλήθεια να με βοηθήσεις να φτιάξω έναν προϋπολογισμό; Εγώ: Ναι. Αλλά περιμένω να μου φέρεσαι με σεβασμό, είτε χρειάζεσαι τη βοήθειά μου είτε όχι.
Μία ώρα αργότερα, μου απάντησε. Άσλεϊ: Ήμουν απαίσια. Συγγνώμη. Εγώ: Τότε ας ξεκινήσουμε ακριβώς από εκεί.
Δεν ήξερα αν θα άλλαζε πραγματικά. Αλλά δεν χρειαζόμουν πια την αποδοχή της. Είχα περάσει χρόνια προσπαθώντας να κάνω όλους τους άλλους να αισθάνονται άνετα. Τώρα, όμως, είχα καταλάβει πως η διατήρηση της οικογενειακής γαλήνης δεν θα έπρεπε ποτέ να σημαίνει ότι πρέπει να θυσιάζω την αξιοπρέπειά μου.