Πίστευα πως το να με εγκαταλείψουν την ημέρα του θριάμβου μου ήταν η απόλυτη προδοσία. Όμως, η πραγματική συντριβή ήρθε όταν ετοιμαζόμουν να επιστρέψω στο σπίτι. Ο Dr. Harris έσπευσε να με προλάβει, κρατώντας ένα νομικό έγγραφο, και μου αποκάλυψε πως η μητέρα μου είχε ζητήσει από το προσωπικό να κρατήσει κρυφό ένα φρικτό μυστικό: ο πατέρας μου είχε πεθάνει πριν από περισσότερο από έναν μήνα, εξαιτίας μιας ξαφνικής πνευμονικής εμβολής, και η οικογένειά μου είχε ήδη πραγματοποιήσει την κηδεία του χωρίς εμένα. Συντετριμμένη και αδυνατώντας να πιστέψω όσα άκουγα, οδήγησα κατευθείαν στο σπίτι της μητέρας μου. Εκεί, αντίκρισα έναν στολισμένο χώρο, όπου όλη η οικογένεια είχε συγκεντρωθεί για να οργανώσει ένα πάρτι προς τιμήν της ανάρρωσής μου. Μόλις τους έδειξα το γράμμα και τους ζήτησα εξηγήσεις, επικράτησε απόλυτη σιωπή. Η μαμά ισχυρίστηκε πως μου είχε αποκρύψει την αλήθεια για να προστατεύσει την εύθραυστη υγεία μου, ενώ τα αδέλφια μου παραδέχτηκαν πως απλώς είχαν ακολουθήσει το παράδειγμά της. Έτσι, αναγκάστηκα να θρηνώ έναν πατέρα που είχε ήδη πεθάνει και ταφεί, ενώ εγώ εξακολουθούσα να του αφήνω φωνητικά μηνύματα, χωρίς να γνωρίζω πως δεν θα τα άκουγε ποτέ.
Την επόμενη κιόλας ημέρα από την αποκάλυψη της αλήθειας, επισκέφθηκα τον τάφο του πατέρα μου για να αφήσω ένα μικρό ξύλινο πουλάκι, το οποίο είχε σκαλίσει ο ίδιος για μένα όσο νοσηλευόμουν. Εκεί συνάντησα τον Walter, έναν παλιό και στενό του φίλο, ο οποίος έμεινε άναυδος όταν έμαθε πως με είχαν αποκλείσει από την κηδεία. Στη συνέχεια, με ρώτησε αν η μαμά μού είχε παραδώσει τα κλειδιά του εξοχικού του μπαμπά. Ο Walter μού αποκάλυψε πως το σπίτι ανήκε αποκλειστικά στον πατέρα μου, ο οποίος το ονειρευόταν πάντα ως το μελλοντικό μου εργαστήριο. Συνειδητοποιώντας πως η μητέρα μου έκρυβε ακόμη περισσότερα πράγματα, τηλεφώνησα στον διαχειριστή της περιουσίας του πατέρα μου, τον Mr. Bennett. Εκείνος επιβεβαίωσε πως ο μπαμπάς μού είχε αφήσει επίσημα ολόκληρο το ακίνητο, ώστε να μπορέσω να ανοίξω το δικό μου εργαστήριο. Ωστόσο, η μαμά είχε παραλάβει τη διαθήκη αρκετές εβδομάδες νωρίτερα και είχε πει ψευδώς στον δικηγόρο πως ήμουν πολύ άρρωστη για να ασχοληθώ με νομικές υποθέσεις.
Εξοργισμένη, πήγα αμέσως στο εξοχικό, όπου βρήκα την αδελφή μου, την Paige, να βρίσκεται ανάμεσα σε εργάτες και να επιβλέπει τις εργασίες ανακαίνισης του σπιτιού, προκειμένου να εγκατασταθεί εκεί με την οικογένειά της. Όταν την αντιμετώπισα, η Paige επέμενε πως η μαμά τής είχε πει ότι ο μπαμπάς ήθελε το σπίτι να καταλήξει σε εκείνον που το είχε περισσότερο ανάγκη. Λίγο αργότερα έφτασε και η μαμά, προσπαθώντας να δικαιολογήσει τις πράξεις της. Παραδέχτηκε πως γνώριζε για τη διαθήκη, αλλά θεωρούσε ότι η Paige άξιζε περισσότερο το σπίτι, αφού εγώ είχα ήδη το δικό μου διαμέρισμα. Τότε έγινε οδυνηρά ξεκάθαρο πως η μητέρα μου δεν είχε αποκρύψει τον θάνατο του πατέρα μου μόνο και μόνο για να προστατεύσει την υγεία μου. Είχε εκμεταλλευτεί σκόπιμα αυτή την καθυστέρηση, ώστε να εγκαταστήσει την Paige στο σπίτι πριν προλάβω καν να διεκδικήσω την κληρονομιά μου. Αρνήθηκα να επιτρέψω να με παραμερίσουν για ακόμη μία φορά. Διέταξα τους εργάτες να σταματήσουν αμέσως τις εργασίες, ήρθα αντιμέτωπη με την οικογένειά μου για την εξαπάτησή της και απαίτησα να εγκαταλείψουν την ιδιοκτησία μου.
Τρεις μήνες αργότερα, ολοκληρώθηκαν επίσημα όλες οι νομικές διαδικασίες σχετικά με την κληρονομιά και μετακόμισα στο εξοχικό του πατέρα μου, αποφασισμένη να κάνω μια νέα αρχή. Η Paige διέκοψε κάθε επικοινωνία μαζί μου, ενώ άφηνα αναπάντητες τις κλήσεις της μαμάς. Ο αδελφός μου, ο Dean, όμως, άρχισε σταδιακά να κερδίζει ξανά την εμπιστοσύνη μου, βοηθώντας με να επισκευάσουμε την παλιά στέγη του υπόστεγου. Μέσα στο εργαστήριο, κρυμμένο πίσω από ένα ντουλάπι, ανακάλυψα ένα ημιτελές ξύλινο τραπέζι, πάνω στο οποίο εργαζόταν ο μπαμπάς πριν φύγει από τη ζωή. Αφιέρωσα αρκετές εβδομάδες για να το ολοκληρώσω με ιδιαίτερη προσοχή, χαράζοντας πάνω στο ξύλο τη φράση «Κατασκευασμένο από τον Richard και τη Nora», μαζί με το μικρό σκαλιστό πουλάκι του. Το γεγονός ότι ύψωσα επιτέλους το ανάστημά μου απέναντι στην οικογένειά μου δεν εξαφάνισε τον πόνο που ένιωθα επειδή έχασα τον μπαμπά χωρίς να μπορέσω να τον αποχαιρετήσω όπως του άξιζε. Μου έμαθε, όμως, να στέκομαι στα δικά μου πόδια και να διεκδικώ τη ζωή που εκείνος ονειρευόταν πάντα για μένα.