Ο δεκατράχρονος Έβαν έπιασε μια κρυφή δουλειά τα Σάββατα σε ένα τοπικό φαστφουντάδικο, λέγοντας στη μητέρα του πως μάζευε χρήματα για να αγοράσει ένα ποδήλατο. Ωστόσο, μετά από μήνες παράξενης συμπεριφοράς, μυστικών διαδρομών με το αστικό λεωφορείο κι ένα αλλόφρον τηλεφώνημα από τον ιδιοκτήτη, η μητέρα του έτρεξε έντρομη στο μαγαζί. Εκεί, βρήκε τον Έβαν να εκλιπαρεί για να παραδώσει το μεροκάματό του σε έναν μεγαλύτερο άντρα, τον Καλ.
Αντί για κουμπαρά ποδηλάτου, η μητέρα ανακάλυψε έναν κρυμμένο χάρτη των αστικών συγκοινωνιών, γεμάτο κόκκινους κύκλους, διευθύνσεις και ποσά. Στριμωγμένος από την αλήθεια, ο Έβαν αποκάλυψε πως δεν αποταμίευε για τον εαυτό του· γύριζε τις τοπικές επιχειρήσεις και τα γειτονικά σπίτια για να ξεχρεώσει τα οφειλόμενα που είχε αφήσει η οικογένειά του χρόνια πριν, μετά τον θάνατο του πατέρα του.
Οδηγούμενος από την ακλόνητη πυξίδα του πατέρα του —πως οι ευεργεσίες και τα χρέη πρέπει πάντα να επιστρέφονται— ο Έβαν χρησιμοποίησε τους κόπους του για να ξεπληρώσει αθόρυβα τον λαστιχά, τον κουρέα και τους γείτονες που τους είχαν σταθεί στις πιο μαύρες στιγμές τους. Όταν η μητέρα του τον στρίμωξε, ο Έβαν κατέρρευσε, ομολογώντας πως ένιωθε την υποχρέωση να σηκώσει στις πλάτες του τις ευθύνες του πατέρα του για να την ανακουφίσει.
Συνειδητοποιώντας το τεράστιο συναισθηματικό φορτίο που κουβαλούσε το παιδί της, κάθισε μαζί του σε ένα παγκάκι στο πάρκο και τον διαβεβαίωσε γλυκά πως δεν ήταν δική του δουλειά να γίνει ο προστάτης της οικογένειας. Λυτρωμένος πια από το βάρος, ο Έβαν κράτησε τελικά τον μισθό του, αγόρασε το πολυπ Mothισμένο του ποδήλατο και πήρε ένα πολύ πιο υγιές μάθημα για την έννοια της αλληλεγγύης και της καλοσύνης.