Η Λίλι, μια δεκαεπτάχρονη κοπέλα, ανακάλυψε ότι ο πατέρας της τής έδινε 300 δολάρια τον μήνα για να διατηρεί τα μαλλιά της κοντά και βαμμένα σε έντονο μπλε χρώμα — όχι επειδή ήθελε να στηρίξει το προσωπικό της στιλ, αλλά επειδή ήθελε να την κάνει να μοιάζει με την αείμνηστη κόρη του, την Κλερ. Αφού άκουσε μια τηλεφωνική συνομιλία, κατά την οποία ο πατέρας της παραδεχόταν ότι η μητέρα της δεν γνώριζε καν για την ύπαρξη της Κλερ, η Λίλι τον αντιμετώπισε. Εκείνος της εξομολογήθηκε ότι η Κλερ ήταν ετεροθαλής αδελφή της, από προηγούμενη σχέση του, και ότι είχε πεθάνει τραγικά σε ηλικία δεκαεπτά ετών σε τροχαίο δυστύχημα, αφού εκείνος είχε αρνηθεί να πάει να την πάρει. Βαρυμένος από τις ενοχές, είχε κρατήσει την Κλερ κρυφή από τη σύζυγό του για 21 χρόνια και είχε χειραγωγήσει διακριτικά τη Λίλι ώστε να υιοθετήσει την εμφάνιση της Κλερ, ακόμη και στον τρόπο που ντυνόταν.
Συντετριμμένη όταν συνειδητοποίησε ότι τη χρησιμοποιούσαν ως ένα ζωντανό ενθύμιο, η Λίλι έκοψε τα μαλλιά της μέσα στην απόγνωσή της, αναγκάζοντας τον πατέρα της να αποκαλύψει όλο το μυστικό στη μητέρα της. Η αποκάλυψη διέλυσε βαθιά την οικογένεια, με αποτέλεσμα η μητέρα της να κοιμάται σε ξεχωριστό δωμάτιο και να απαιτήσει από τον σύζυγό της να δεσμευτεί ότι θα ξεκινήσει μακροχρόνια θεραπεία. Μέσω της θείας της, η Λίλι έμαθε περισσότερα για την Κλερ ως άνθρωπο και όχι ως μια φανταστική εικόνα του παρελθόντος. Αυτό τη βοήθησε να διαχωρίσει τη δική της ταυτότητα από την τραγωδία, ενώ ταυτόχρονα έδωσε στον πατέρα της τον χώρο να αντιμετωπίσει το άλυτο πένθος του.
Καθώς η οικογένεια άρχισε σιγά-σιγά να επουλώνεται, ο πατέρας της έκανε ουσιαστικά βήματα για να αναλάβει την ευθύνη, παρακολουθώντας επαγγελματική θεραπεία και προσπαθώντας να συμφιλιωθεί με τη μητέρα της Κλερ. Αντί να επιβάλει μια σχέση στη Λίλι, της έδωσε τον απαραίτητο χώρο για να επεξεργαστεί το παρελθόν με τον δικό της ρυθμό. Μήνες αργότερα, όταν η Λίλι ένιωσε επιτέλους έτοιμη, κάθισαν μαζί και κοίταξαν παλιές φωτογραφίες. Έτσι μπόρεσε να γνωρίσει την ετεροθαλή αδελφή της χωρίς να κουβαλά το βάρος ότι έπρεπε να ζει στη σκιά της.
Όταν η Λίλι έκλεισε τα δεκαοκτώ, ο πατέρας της τής έδωσε χρήματα χωρίς καμία προϋπόθεση σχετικά με την εμφάνισή της. Εκείνη επέλεξε να διεκδικήσει την ατομικότητά της βάφοντας τα μαλλιά της σε έντονο μοβ χρώμα, κάτι που ο πατέρας της αποδέχτηκε θερμά ως έκφραση του πραγματικού της εαυτού. Σήμερα, η φωτογραφία της Κλερ βρίσκεται ανοιχτά δίπλα στις υπόλοιπες οικογενειακές φωτογραφίες στον διάδρομο, λειτουργώντας ως σύμβολο μνήμης και όχι ως ένα κρυμμένο μυστικό.
Μέσα από αυτό το δύσκολο ταξίδι, η Λίλι έμαθε ότι, παρόλο που ο βαθύς πόνος μπορεί να οδηγήσει τους ανθρώπους να προσκολλώνται απελπισμένα στο παρελθόν, η πραγματική θεραπεία απαιτεί να βλέπουμε και να αγαπάμε έναν άνθρωπο γι’ αυτό που πραγματικά είναι. Ο πατέρας της κατάλαβε τελικά ότι το να τιμά την Κλερ δεν σήμαινε να την αντικαταστήσει με κάποιον άλλον, επιτρέποντας έτσι και στις δύο κόρες του να αναγνωριστούν ως ξεχωριστές και μοναδικές προσωπικότητες.