Ώρες πριν από τον θάνατό του, ο πατριός μου ο Φρανκ —ο μόνος πατέρας που γνώρισα ποτέ, αφού ο βιολογικός μου πατέρας μας εγκατέλειψε και η μητέρα μου πέθανε— μου έσφιξε το χέρι και μου ομολόγησε πως μου έλεγε ψέματα σε όλη μου τη ζωή. Μου έβαλε στο χέρι ένα χαρτάκι με μια διεύθυνση και με ικέτεψε να πάω εκεί πριν πεθάνει. Τρομαγμένη για το τι μπορεί να με περίμενε, έφτασα στο σπίτι και με υποδέχτηκε μια ηλικιωμένη γυναίκα, η Καρολάιν. Μου έδειξε ένα συρτάρι, όπου βρισκόταν ένα μεταλλικό κουπάτ σε σχήμα αστεριού — ακριβώς ίδιο με εκείνο που χρησιμοποιούσε ο Φρανκ κάθε Κυριακή για να φτιάχνει τις αγαπημένες μου τηγανίτες με μήλο. Ύστερα μου έδειξε τη φωτογραφία ενός πεντάχρονου κοριτσιού που λεγόταν Μάιλι και αποκάλυψε πως ο Φρανκ είχε υπάρξει παντρεμένος στο παρελθόν. Η Μάιλι ήταν η βιολογική του κόρη, η οποία είχε πνιγεί τραγικά, κι έτσι ο Φρανκ είχε θάψει ολόκληρο το παρελθόν του κάτω από το βάρος της αβάσταχτης θλίψης του.
Χρόνια αργότερα, όταν ήμουν μόλις τεσσάρων, ζήτησα τυχαία τηγανίτες σε σχήμα αστεριού, κι εκείνη η μικρή επιθυμία άνοιξε για τον Φρανκ έναν δρόμο προς τη λύτρωση, δίνοντάς του τη δυνατότητα να προφέρει ξανά το όνομα της κόρης του. Το πραγματικό ψέμα, όμως, κρυβόταν σε όσα συνέβησαν μετά τον θάνατο της μητέρας μου: φοβούμενος να αγαπήσει ξανά ένα παιδί και να το χάσει για δεύτερη φορά, ο Φρανκ είχε πράγματι ήδη φορτώσει το φορτηγάκι του, σκοπεύοντας να με αφήσει στη θεία μου και να φύγει. Μόνο αφού πέρασε ολόκληρη τη νύχτα μέχρι το ξημέρωμα καθισμένος στην κουζίνα της Καρολάιν, κατάλαβε πως με αγαπούσε ήδη τόσο πολύ, ώστε δεν μπορούσε απλώς να φύγει. Γύρισε στο σπίτι, χώθηκε κάτω από το τραπέζι της κουζίνας και υποσχέθηκε στη μικρή τετράχρονη θετή κόρη του πως δεν θα την εγκατέλειπε ποτέ. Κράτησε αυτό το μυστικό για όλη του τη ζωή όχι για να με εξαπατήσει, αλλά για να με προστατεύσει από το δυσβάσταχτο βάρος της δικής του θλίψης.
Έτρεξα πίσω στο νοσοκομείο για να πω στον Φρανκ πως καταλάβαινα και πως τον αγαπούσα, όμως έφτασα λίγες μόνο στιγμές αργά. Όταν μου παρέδωσαν τα προσωπικά του αντικείμενα, άνοιξα το παλιό καφέ πορτοφόλι του και βρήκα δύο φωτογραφίες τοποθετημένες η μία δίπλα στην άλλη: στη μία ήταν η Μάιλι με τις τηγανίτες της σε σχήμα αστεριού και στην άλλη ήμουν εγώ, πέντε ετών, κρατώντας μια καμένη τηγανίτα. Δεν είχε αντικαταστήσει ποτέ την πρώτη του κόρη με εμένα, ούτε την είχε ξεχάσει. Αντίθετα, κουβαλούσε και τις δυο μας στην καρδιά του κάθε μέρα και με είχε αγαπήσει ολοκληρωτικά — παρόλο που γνώριζε πόσο βαθιά μπορεί να πονέσει μια απώλεια.
Όταν γύρισα στο σπίτι μου, κοντά στη δική μου κόρη που επίσης πενθούσε, έβγαλα το παλιό κουπάτ σε σχήμα αστεριού και της έφτιαξα τηγανίτες με μήλο. Όταν με ρώτησε γιατί ο παππούς τις έφτιαχνε πάντα έτσι, κοίταξα τις δύο φωτογραφίες πάνω στον πάγκο της κουζίνας και της εξήγησα πως το έκανε επειδή η αγάπη μπορεί να τιμά μια ανάμνηση, ενώ ταυτόχρονα δημιουργεί χώρο για μια καινούργια. Καθώς έβαζα ξανά το κουπάτ στο συρτάρι, για να το χρησιμοποιούμε κάθε επόμενη Κυριακή, κατάλαβα πως η θλίψη μπορεί να μη φεύγει ποτέ εντελώς, όμως κάποια στιγμή η αγάπη γίνεται αρκετά μεγάλη, ώστε να μπορεί να την κουβαλήσει.