Πέντε μήνες μετά την ολοκλήρωση των χημειοθεραπειών της, μια γυναίκα κανόνισε κρυφά ένα ταξίδι για τη 20ή επέτειο του γάμου τους στο ορεινό ξενοδοχείο όπου είχε ζήσει τον μήνα του μέλιτος με τον σύζυγό της, τον Τζέφρι. Παλαιύοντας με βαθιές ανασφάλειες εξαιτίας των κοντών της μαλλιών, των χειρουργικών ουstep και του αλλαγμένου της σώματος, ήλπιζε πως αυτή η απόδραση θα αναζωπύρωνε τη φλόγα στη σχέση τους, βοηθώντας την να νιώσει ξανά γυναίκα και όχι ασθενής. Ο Τζέφρι, ωστόσο, έδειχνε παραδόξως κουμπωμένος με αυτά τα απρόσμενα σχέδια· φορούσε σταθερά υπερβολικά φαρδιά ρούχα και άλλαζε πάντα πίσω από κλειστές πόρτες. Φτάνοντας στο ξενοδοχείο, μόλις αντίκρισε το μονό υπέρδιπλο κρεβάτι, ο Τζέφρι κοκάλωσε και επέμεινε αμέσως να κλείσει ξεχωριστό δωμάτιο στον ίδιο όροφο—αφήνοντας τη γυναίκα του συντριμμένη και πεπεισμένη πως πλέον εκείνος αηδίαζε με το ταλαιπωρημένο από τον καρκίνο σώμα της.
Ρακένδυτη ψυχικά από την απρόσμενη ψυχρότητά του, η γυναίκα πέρασε το βράδυ πιστεύοντας πως ο γάμος τους είχε τελειώσει και πως ο Τζέφρι είχε μείνει δίπλα της κατά τη διάρκεια της αρρώστιας μόνο από καθήκον. Η απελπισία της χτύπησε κόκκινο αργά τορά περασμένα μεσάνυχτα, όταν ο Τζέφρι χτύπησε την πόρτα της, εμφανώς κλονισμένος και βουρκωμένος. Όταν εκείνη του ξεστόμισε τον φόβο της ότι δεν αντέχει καν να τη κοιτάξει, ο Τζέφρι ξεκούμπωσε το πουκάμισό του, αποκαλύπτοντας έντονες κόκκινες μελανιές και βαθιά σημάδια πίεσης γύρω από τα πλευρά και την κοιλιά του.
Ο Τζέφρι της εξομολογήθηκε πως, όσο φρόντιζε εκείνη στη μάχη με τον καρκίνο, είχε παραμελήσει εντελώς τη δική του υγεία, με αποτέλεσμα το βαρύ στρες, η αϋπνία και το συναισθηματικό φαγητό να τον φορτώσουν με σχεδόν τριάντα επιπλέον κιλά. Ντροπιασμένος από τη σωματική του μεταμόρφωση και τρομοκρατημένος στην ιδέα ότι δεν θα θύμιζε σε τίποτα τον νεαρό άντρα του μήνα του μέλιτος, είχε αγοράσει στενά λαστέξ σύσφιξης για να κρύβει την κοιλιά του κάτω από τα φαρδιά ρούχα. Το ένδυμα όμως ήταν αφόρητα επώδυνο για να κοιμηθεί με αυτό, ενώ ο πανικός του στην σκέψη να γδυθεί ή να τον αγγίξει τον έκανε, από καθαρή συστολή, να καταφύγει στη λύση του δεύτερου δωματίου.
Ανακουφισμένη και πλημμυρισμένη από συναισθήματα, η γυναίκα μοιράστηκε τις δικές της κρυμμένες ανασφάλειες, ομολογώντας πως τους τελευταίους πέντε μήνες μισούσε την αντανάκλασή της στον καθρέφτη, θεωρώντας δεδομένο πως εκείνος τη θεωρούσε ασχήμια. Συνειδητοποιώντας πως υπέφεραν και οι δύο στα κρυφά—κρυμμένοι πίσω από ξεχωριστές πόρτες ξενοδοχείου εξαιτίας της αμοιβαίας ανασφάλειάς τους—η αποπνικτική βαρύτητα ανάμεσά τους διαλύθηκε σε λυτρωτικά γέλια ανάμεσα σε δάκρυα για την παραδοξότητα της παρεξήγησής τους.
Με όλα τα χαρτιά πλέον ανοιχτά πάνω στο τραπέζι, ο Τζέφρι πέταξε μια για πάντα το βασανιστικό λαστέξ, και το ζευγάρι άφησε τελικά πίσω του το συναισθηματικό τείχος που τους χώριζε. Καθισμένοι μαζί κάτω από το θερμό φως της λάμπας, αγκάλιασαν επιτέλους τις σωματικές αλλαγές του καθενός—τις δικές της ουλές και το δικό του πιο μαλακό σώμα—δινόντας υπόσχεση να μην κρυφτούν ποτέ ξανά ο ένας από τον άλλο.