Το πρωί εκείνο, στους διαδρόμους της μαιευτικής κλινικής επικρατούσε μια γαλήνια σιωπή· η μητέρα που είχε μόλις γεννήσει ξεκουραζόταν στο δωμάτιό της, ενώ ο πατέρας, στην είσοδο, τακτοποιούσε έγγραφα μαζί με τις νοσοκόμες. Το νεογέννητο κοριτσάκι, τυλιγμένο στην ροζ κουβέρτα του, κοιμόταν γλυκά. Εκείνη τη στιγμή, ο εξάχρονος αδελφός του, που βρισκόταν εκεί με την οικογένειά του, πλησίασε αθόρυβα το δωμάτιο. Μόλις βεβαιώθηκε ότι κανείς δεν τον κοιτούσε, πήρε τη μικρή στην αγκαλιά του, υποστηρίζοντας το κεφάλι της όπως του είχε δείξει η μητέρα, και κατευθύνθηκε γρήγορα προς την έξοδο.
Μια νοσοκόμα παρατήρησε την κίνηση και φώναξε, προκαλώντας πανικό στην κλινική. Το παιδί, αγνοώντας τα καλέσματα των ενηλίκων, κρατούσε τη μικρή σφιχτά στο στήθος του και βγήκε στο παγωμένο χειμωνιάτικο δρόμο. Οι φύλακες, οι γιατροί και ο πανικόβλητος πατέρας έτρεξαν πίσω του, ανησυχώντας για την ασφάλεια του μωρού και τον κίνδυνο υποθερμίας.
Μετά από μια σύντομη καταδίωξη, η νοσοκόμα κατάφερε να προλάβει το παιδί και να πάρει με ασφάλεια το μωρό από την αγκαλιά του. Τότε ο μικρός άρχισε να κλαίει και να φωνάζει: «Μην μου το παίρνετε! Δεν θέλω η αδελφή μου να πάει στο ορφανοτροφείο! Μπαμπά, σε παρακαλώ, μην την στείλεις εκεί!» Οι λέξεις του πάγωσαν όλους για μια στιγμή· κανείς δεν είχε καταλάβει τον φόβο που τον είχε κυριεύσει.
Η αλήθεια αποκαλύφθηκε γρήγορα: ο μικρός είχε ακούσει τυχαία δύο νοσοκόμες να συζητούν για ένα άλλο παιδί που θα πήγαινε σε ορφανοτροφείο. Πίστεψε λανθασμένα ότι η συζήτηση αφορούσε τη δική του οικογένεια και τη νεογέννητη αδελφή του, και πανικόβλητος αποφάσισε να τη «σώσει».
Ο πατέρας και οι γιατροί εξήγησαν με υπομονή στο παιδί ότι όλα ήταν ένα μεγάλο παρανόημα, και ότι η αδελφή του θα παρέμενε πάντα μαζί τους. Ο μικρός ηρέμησε μόνο όταν είδε την ειλικρίνεια στα πρόσωπα των ενηλίκων. Το μωρό επέστρεψε ασφαλές στο ζεστό του κρεβάτι, ενώ ο μικρός ήρωας αγκάλιασε τον πατέρα του, εξαντλημένος από την προσπάθεια να προστατεύσει την αδελφή του από μια φανταστική απειλή.