ขณะนั่งอยู่ที่โต๊ะในครัว แม่ยายอธิบายเหตุผลที่เธอหายหน้าไปนาน ก่อนจะยื่นซองจดหมายที่แมรี่เขียนไว้ก่อนคลอดให้เขา จากนั้นเธอก็เปิดเผยเรื่องราวในวัยเด็กของแมรี่เกี่ยวกับการเสียชีวิตของพ่อ พร้อมอธิบายว่าความเข้าใจผิดเกี่ยวกับความโศกเศร้าในช่วงวัยเยาว์ได้หล่อหลอมความหวาดกลัวที่ฝังลึกอยู่ในใจของแมรี่มาเป็นเวลานานอย่างไร ในจดหมายที่เขียนด้วยลายมือ แมรี่ระบุไว้อย่างชัดเจนว่าสามีไม่ควรโทษตัวเองกับผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นระหว่างการคลอด และขอให้ลูกสาวฝาแฝดเติบโตขึ้นโดยรับรู้เสมอว่า แม่ต้องการให้พวกเธอเกิดมาด้วยความรักจากหัวใจอย่างแท้จริง
เนื้อหาในจดหมายเผยให้เห็นว่าแมรี่เชื่อใจสามีมากเพียงใด พร้อมยืนยันว่าการตัดสินใจระหว่างการคลอดเกิดขึ้นโดยที่เธอไว้วางใจเขาอย่างเต็มเปี่ยม หลังอ่านจบ ผู้เป็นพ่อจึงถามแม่ยายถึงสาเหตุที่เธอหายไปนานถึงสามเดือน และย้ำให้เธอเห็นว่าการมีเธออยู่เคียงข้างนั้นสำคัญเพียงใดสำหรับหลานฝาแฝดที่เพิ่งลืมตาดูโลก เธอยอมรับว่าตัวเองเลือกที่จะถอยห่างออกมา และเอ่ยปากขออนุญาตอุ้มทารกคนหนึ่งในห้องเด็ก
นับจากวันนั้น แม่ยายก็แวะมาทุกวันเพื่อช่วยดูแลหลาน ๆ ในเรื่องต่าง ๆ ที่จำเป็น เธอล้างขวดนม เรียนรู้ตารางเวลาให้นม และช่วยจัดกิจวัตรการนอนของทารกทั้งสอง นอกจากนี้ ทุกครั้งที่มาเยี่ยม เธอยังนำอัลบั้มภาพเก่า ๆ ที่เก็บรูปแมรี่ในวัยเด็กมาด้วย ภาพเหล่านั้นมีทั้งภาพที่แมรี่นั่งอยู่บนบ่าของพ่อ และภาพที่เธอสวมหมวกวันเกิดอย่างมีความสุข
หลังจากได้พูดคุยและทำความเข้าใจกันแล้ว ผู้เป็นพ่อก็นำเสื้อสเวตเตอร์ของแมรี่ออกจากกระเป๋าที่ได้มาจากโรงพยาบาล แล้ววางไว้บนชั้นข้างเตียงของลูก ๆ โดยวางคู่กับอัลบั้มรูป เขาสร้างกิจวัตรประจำวันด้วยการพูดคุยกับลูกสาวฝาแฝดเกี่ยวกับแม่ของพวกเธอ ขณะเดียวกันก็จัดการเรื่องการให้นมในแต่ละวันและดูแลลูก ๆ ในช่วงกลางคืน โดยมีคุณยายคอยแวะเวียนมาช่วยเหลืออย่างสม่ำเสมอ