ตลอดสามปีที่ผ่านมา ฉันยอมอดทนให้ลูกเลี้ยงพูดจาดูถูกเหยียดหยาม เพียงเพื่อรักษาความสงบสุขในครอบครัวเอาไว้ แต่ในงานวันเกิดครบรอบ 60 ปีของสามี ในที่สุดฉันก็ถึงขีดจำกัดของตัวเอง สิ่งที่ฉันวางแผนไว้เพื่อสั่งสอนเธอ กลับกลายเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าที่ฉันจะจินตนาการได้
เมื่อก่อนฉันเคยทำงานเป็นผู้จัดงานอีเวนต์ให้กับบริษัทต่าง ๆ ครั้งหนึ่งฉันเคยรับมือกับการจัดประชุมที่มีผู้เข้าร่วมถึง 800 คนในระหว่างที่ไฟฟ้าดับ อีกครั้งหนึ่งฉันสามารถหาคัพเค้ก 200 ชิ้นมาทดแทนเค้กแต่งงานที่หายไปได้ภายในเวลาเพียง 40 นาที แต่ไม่รู้ทำไม ฉันกลับรับมือกับผู้หญิงวัย 26 ปีเพียงคนเดียวไม่ได้
ฉันชื่อแคลร์ อายุ 43 ปี เมื่อสามปีก่อนฉันแต่งงานกับริชาร์ด นักธุรกิจที่มีอายุมากกว่าฉัน 17 ปี แอชลีย์ ลูกสาวของเขาเกลียดฉันทันทีตั้งแต่แรกพบ “คุณยังสาวเกินไปมากสำหรับพ่อฉัน” เธอประกาศกลางโต๊ะอาหารในมื้อแรกที่เราทานร่วมกัน “ฉันอายุ 40 แล้วนะ” ฉันตอบ “นั่นแหละค่ะ! พ่อ คราวนี้พ่อไม่ได้อยากได้ผู้หญิงที่ดูเป็นผู้ใหญ่กว่านี้เหรอ?” ริชาร์ดหัวเราะอย่างกระอักกระอ่วน “แอชลีย์ พูดดี ๆ หน่อย” “อะไรคะ? เธอดูดีมากเลยนะ สำหรับคนที่กำลังก้าวเข้าสู่วัยกลางคน”
นั่นกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ระหว่างเรา ทุกครั้งที่ทานอาหารด้วยกัน แอชลีย์มักเรียกฉันว่าเป็น “งานอดิเรกราคาแพงชิ้นใหม่” ของพ่อ “ฉันมีธุรกิจเป็นของตัวเองนะ แอชลีย์” “ธุรกิจจัดปาร์ตี้น่ะเหรอ?” “ส่วนใหญ่เป็นงานอีเวนต์ของบริษัท” “จะเรียกอะไรก็แล้วแต่ สุดท้ายคนที่มีเงินก็คือพ่ออยู่ดี” “เรามีบัญชีธนาคารแยกกัน” “ค่ะ เชื่อก็ได้”
ครั้งหนึ่งแอชลีย์ถึงกับตั้งชื่อเล่นให้ฉันว่า “ลูกเป็ดน้อย” “ทำไมต้องลูกเป็ดน้อยด้วย?” ฉันถาม “ก็เพราะคุณชอบจัดงานปาร์ตี้เล็ก ๆ น่าขำไงล่ะ เป็ดยางก็ดูเหมาะกับคุณดีออก” “มันไม่ตลกเลยนะ แอชลีย์” “ใจเย็นสิคะ แค่ชื่อเล่นเอง”
ชีวิตแต่งงานครั้งแรกของฉันเต็มไปด้วยการทะเลาะเบาะแว้ง ฉันเคยสาบานกับตัวเองว่าการแต่งงานครั้งที่สองจะต้องสงบสุข แต่โชคร้ายที่ฉันกลับเข้าใจผิด คิดว่าการรักษาความสงบหมายถึงการต้องเงียบและอดทน “เดี๋ยวเธอก็ปรับตัวได้เอง” ริชาร์ดมักพูดแบบนี้ “ริชาร์ด นี่มันสามปีแล้วนะ” “แม่ของแอชลีย์กับผมผ่านการหย่าร้างที่ยากลำบากมา” “แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอจะมีสิทธิ์ทำตัวแบบนี้กับฉัน” “ขอเวลาเธออีกหน่อยนะ”
ฉันจึงยอมทำตาม แม้กระทั่งงานวันเกิดครบรอบ 25 ปีของแอชลีย์ ฉันก็ยังจัดให้เธอฟรี ๆ “ก็ไม่เลวนะแคลร์” เธอพูด “ดีใจที่เธอชอบนะ” ฉันตอบ “อย่างน้อยเงินของพ่อก็ซื้อคนที่มีประโยชน์มาให้ได้สินะ” “ฉันไม่ได้คิดเงินเธอแม้แต่บาทเดียวนะแอชลีย์” “แล้วฉันต้องขอบคุณด้วยหรือไง?”
ไม่ว่าฉันจะทำอะไร แอชลีย์ก็หาเหตุผลใหม่ ๆ มาตำหนิฉันได้เสมอ แต่ฉันก็ยังเลือกที่จะเงียบ จนกระทั่งถึงวันเกิดครบรอบ 60 ปีของสามี เมื่อเธอล้ำเส้นเกินกว่าที่ฉันจะทนได้อีกต่อไป
สี่วันก่อนวันงาน ริชาร์ดกำลังตรวจดูรายชื่อแขกที่ฉันเชิญ “ตั้ง 50 คนเลยเหรอ?” “49 คนต่างหากค่ะ คุณเป็นคนที่ 50” “แคลร์ ผมอยากจัดงานแบบเรียบง่ายนะ” “แต่ฉันบอกแล้วว่าวันเกิดอายุครบ 60 ปีทั้งที มันควรจะพิเศษกว่าแค่พิซซ่าที่เหลือจากเมื่อวานนะคะ”
สองวันก่อนวันงาน ริชาร์ดเดินสำรวจสวนหลังบ้าน “ไฟประดับเป็นสาย วงดนตรีแจ๊สสามคน แล้วก็งานบาร์บีคิวอีก แคลร์ ทั้งหมดนี่ราคาเท่าไหร่?” “ไม่ต้องกังวลค่ะ ฉันออกค่าใช้จ่ายทั้งหมดเอง” “แล้วเค้กล่ะ?” “สามชั้น ช็อกโกแลต รสโปรดของคุณเลยค่ะ” “คุณก็ซื้อ นาฬิกาให้ผมแล้วนี่” “คิดซะว่านี่เป็นกระดาษห่อของขวัญก็แล้วกันค่ะ”
จากนั้นแอชลีย์ก็โทรมา “ฉันได้ยินมาว่าคุณกำลังจัดงานวันเกิดให้พ่อ” “วันเสาร์หกโมงเย็นนะ ฉันส่งบัตรเชิญให้เธอตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้วแล้ว” “มีอะไรให้ฉันช่วยไหม?” ฉันเกือบทำโทรศัพท์หลุดมือ “เธออยากช่วยเหรอ?” “ไม่ต้องทำเสียงตกใจขนาดนั้นก็ได้” “แล้วเธอคิดจะช่วยอะไรล่ะ?” “ฉันไปรับเค้กให้ก็ได้นะ” “ทางร้านขนมจะมาส่งเอง” “ยกเลิกการส่งเถอะ ฉันอยากมีส่วนร่วมบ้าง” บางทีเธออาจกำลังพยายามปรับตัวเข้าหาฉันจริง ๆ ก็ได้ “ตกลง เค้กจะเสร็จตอนสิบเอ็ดโมง” “เยี่ยมเลย แล้วก็แคลร์?” “ว่าไง?” “เรามาทำให้วันเกิดของพ่อเป็นวันที่ไม่มีวันลืมกันเถอะ” ฉันน่าจะเอะใจและใส่ใจกับคำพูดนั้นให้มากกว่านี้
บ่ายวันถัดมา แอชลีย์แวะมาที่บ้านตอนที่ฉันกำลังจัดดอกไม้ “เค้กช็อกโกแลตใช่ไหม?” “สามชั้น รสโปรดของพ่อเธอเลย” “ดีมาก แล้วก็แคลร์ อย่าโกรธกันเลยนะ เรื่องที่เราแค่หยอกล้อกันเล่นน่ะ” “ฉันจะดีใจมากถ้าเธอเลิกทำแบบนั้น” “แน่นอนค่ะ” เป็นครั้งแรกในรอบสามปีที่ฉันเกือบจะเชื่อคำพูดของเธอจริง ๆ แล้วเช้าวันเสาร์ก็มาถึง
ตอนเก้าโมงครึ่ง มาร์กาเร็ตจากร้านเบเกอรีโทรหาฉัน “แคลร์ แอชลีย์แวะมาที่ร้านเมื่อวานนี้ เธอขอให้เราซ่อนเป็ดยางไว้ในเค้กของริชาร์ด” ฉันหัวเราะออกมา “คุณล้อเล่นใช่ไหม?” “ฉันก็อยากให้เป็นแบบนั้นค่ะ แต่เราไม่ยอมทำ เพราะของเล่นพวกนั้นไม่สามารถรับประทานได้ เธอบอกว่าจะเอามาใส่เองหลังจากไปรับเค้ก” ฉันทรุดตัวลงนั่ง “เธอบอกไหมว่าทำไปทำไม?” “เธอพูดว่าอยากถ่ายวิดีโอปฏิกิริยาของใครบางคน ฉันคิดว่าคุณควรได้รับคำเตือนไว้ก่อน” “เธอกำลังวางแผนทำให้ฉันขายหน้าต่อหน้าแขก 50 คน” ฉันกระซิบ “ฉันเสียใจจริง ๆ นะแคลร์” “ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันเคยรับมือกับสถานการณ์ที่เลวร้ายกว่านี้มาแล้ว” “แล้วคุณจะทำยังไงต่อ?” “ทำให้แน่ใจว่าคนที่หัวเราะเยาะจะไม่ใช่เธอ มาร์กาเร็ต ฉันขอให้คุณช่วยอะไรสักอย่างได้ไหม?” “ได้สิจ๊ะ” “ฉันต้องการเค้กอีกหนึ่งก้อน ขนาดเล็กกว่าเดิม แต่ตกแต่งให้เหมือนกับเค้กของริชาร์ดทุกอย่าง” “วันนี้เลยเหรอ?” “ใช่ค่ะ วันนี้เลย” “เวลาค่อนข้างกระชั้นชิดนะ” “ฉันยินดีจ่ายค่าทำด่วนค่ะ” มาร์กาเร็ตเงียบไปครู่หนึ่ง “แคลร์ ถึงจะจ่ายค่าทำด่วน ฉันก็รับประกันไม่ได้ว่าจะเสร็จทันหกโมงเย็นนะ” “เร็วที่สุดที่คุณทำได้คือกี่โมง?” “ห้าโมงครึ่ง ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด” ฉันเหลือบมองนาฬิกา แทบไม่เหลือเวลาให้เกิดข้อผิดพลาดเลย “ถ้าอย่างนั้นก็หวังว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาดนะคะ” “แล้วอยากให้ตกแต่งแบบไหน?” “ฉันมีไอเดียอยู่แล้ว แต่ไว้จะเล่าให้ฟังทีหลัง” “แคลร์ คุณคิดจะทำอะไรกันแน่?” “ทำขนมหวานอีกชุดหนึ่งค่ะ แต่ช่วยส่งเข้าทางประตูสำหรับพนักงานส่งของนะคะ” ฉันบอกมาร์กาเร็ต “ใส่กล่องธรรมดาเหรอ?” “ไม่ค่ะ ขอเป็นกล่องสีชมพูใบใหญ่” “มีอะไรอีกไหม?” “เก็บเรื่องนี้เป็นความลับนะคะ” ฉันวางสาย เปิดแล็ปท็อปขึ้นมา แล้วพึมพำกับตัวเอง “ถึงเวลาสอนบทเรียนให้แอชลีย์แล้ว”
เมื่อถึงเวลาหกโมงเย็น สวนหลังบ้านของเราเต็มไปด้วยแขก เค้กสำรองเพิ่งมาถึงก่อนหน้านั้นเพียง 15 นาที ฉันแทบไม่มีเวลาซ่อนมันให้พ้นสายตา ก่อนที่แขกกลุ่มแรกจะมาถึง ริชาร์ดดูมีความสุขอย่างแท้จริง “แคลร์ นี่มันยอดเยี่ยมมาก” “รอดูตอนของหวานก่อนสิคะ” “ยังมีอะไรอีกเหรอ?” “มีอะไรให้ประหลาดใจได้อีกเสมอค่ะ”
แอชลีย์มาถึงในชุดเดรสแบรนด์เนมหรู พร้อมกล่องเค้กในมือ “พ่อคะ!” “ลูกสาวสุดที่รักของพ่อมาแล้ว!” เธอกอดริชาร์ด ก่อนจะเหลือบมองฉัน “เค้กสุดพิเศษของคุณมาถึงแล้วนะ” “ขอบใจมากลูกรัก” ริชาร์ดพูด “รอดูตอนเห็นมันก่อนเถอะค่ะ” “มีอะไรพิเศษหรือเปล่า?” ฉันถาม แอชลีย์ยิ้มเยาะ “คุณไม่มีทางเดาออกหรอก”
แอชลีย์หายเข้าไปในครัวพร้อมเค้ก เมื่อเธอกลับออกมา ฉันจึงถามว่า “ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม?” “สมบูรณ์แบบ” “ต้องการให้ช่วยอะไรไหม?” “ไม่ต้อง! ฉันจัดการเองได้หมดแล้ว” ฉันเหลือบมองไปทางห้องครัว “แล้วเค้กล่ะ?” “พร้อมสำหรับการเปิดตัวครั้งใหญ่แล้วค่ะ” ส่วนการแสดงของฉันก็พร้อมเหมือนกัน
ตอนสองทุ่ม แอชลีย์เริ่มเรียกทุกคนมารวมตัวกัน “ถึงเวลาเป่าเค้กแล้วค่ะ!” ริชาร์ดยกแก้วขึ้น “ก่อนอื่น ผมอยากขอบคุณภรรยาคนสวยของผม…” แอชลีย์กลอกตา “ไว้ค่อยพูดทีหลังเถอะค่ะพ่อ เอาเค้กก่อน!” ริชาร์ดหัวเราะ “มีใครบางคนใจร้อนเสียจริง” “เชื่อหนูเถอะค่ะ งานนี้เด็ดแน่นอน” “แคลร์เป็นคนวางแผนทุกรายละเอียดด้วยตัวเอง แม้แต่เค้กก็ด้วย!” เธอยืนประจำตำแหน่งข้างโต๊ะ พร้อมยกโทรศัพท์มือถือขึ้นเตรียมถ่ายวิดีโอ
ริชาร์ดหยิบมีดขึ้นมา “พร้อมหรือยัง ที่รัก?” “พร้อมเมื่อไหร่ก็ได้ค่ะ” เขากดใบมีดลงไปบนหน้าเค้ก ทันใดนั้นก็มีวัตถุสีเหลืองชิ้นหนึ่งกลิ้งลงบนจานของเขา ตามมาด้วยอีกชิ้น และอีกชิ้น ริชาร์ดขมวดคิ้ว “นี่มันอะไร?” “เป็ดเหรอ?” แขกคนหนึ่งถาม เขายกมีดขึ้น แล้วเป็ดยางอีกสามตัวก็ร่วงออกมาจากเค้ก “ทำไมถึงมีของเล่นอยู่ในเค้กของผมล่ะ?”
แอชลีย์หัวเราะลั่น “โอ๊ย พ่อคะ! ตัดต่อเลยค่ะ!” ฉันรีบเลื่อนจานเค้กออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ใครจะเผลอตักเข้าปาก โชคดีที่ริชาร์ดเพิ่งตัดเค้กไปเพียงครั้งเดียว “นั่นมันเป็ดเหรอ?” ริชาร์ดถาม แอชลีย์หัวเราะจนตัวโยน “เซอร์ไพรส์ค่ะ!” เธอหันกล้องมาทางฉัน “ดูสิคะพ่อ! ในที่สุดแคลร์ก็จัดงานปาร์ตี้ที่คู่ควรกับชื่อเล่นของตัวเองแล้ว! จำลูกเป็ดน้อยได้ไหมคะ? ดูเหมือนว่าเธอจะเหมาะกับงานวันเกิดเด็ก ๆ มากกว่านะคะ!”
แขกบางคนหัวเราะออกมาอย่างกระอักกระอ่วน ริชาร์ดมองเธอด้วยความสับสน “แอชลีย์ นี่ลูกกำลังทำอะไร?” “โธ่พ่อ อย่าจริงจังไปหน่อยเลยค่ะ มันตลกจะตาย!” “ลูกทำลายเค้กวันเกิดของพ่อตัวเองนะ แอชลีย์ มันมีอะไรน่าตลก?” เธอขยับเข้ามาใกล้ พร้อมยกโทรศัพท์ถ่ายใบหน้าของฉัน “ผ่อนคลายหน่อยสิแคลร์! ก็แค่เรื่องล้อเล่นเอง ยิ้มให้กล้องหน่อยสิ!” “เก็บโทรศัพท์ไปได้แล้ว แอชลีย์ เธอสนุกพอแล้ว” เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้ฉันอีกนิด “สุขสันต์วันเกิดให้กับชีวิตแต่งงานของคุณนะจ๊ะ ที่รัก”
ฉันกลืนความโกรธลงคอ ก่อนจะยิ้มออกมา “น่ารักมากเลยนะ แอชลีย์ จริง ๆ แล้วฉันก็มีเซอร์ไพรส์เตรียมไว้ให้เธอเหมือนกัน” เสียงหัวเราะของเธอหยุดลงทันที “เซอร์ไพรส์อะไร?” “ของบางอย่างที่ฉันตั้งใจเตรียมไว้ให้เธอโดยเฉพาะ”
ฉันเดินเข้าไปในบ้าน เมื่อกลับออกมาอีกครั้ง ฉันถือกล่องของขวัญสีชมพูใบใหญ่ไว้ในมือ สีหน้าของแอชลีย์เปลี่ยนไปทันที “นั่นอะไร?” “ของขวัญของเธอไง” “แต่วันนี้ไม่ใช่วันเกิดฉันนะ” “ถือว่าเป็นของขวัญล่วงหน้าก็แล้วกัน” ฉันวางกล่องลงตรงหน้าเธอ “ในเมื่อเธอชอบเซอร์ไพรส์นักหนา ทำไมไม่ลองเปิดของขวัญของตัวเองดูล่ะ?”
แขกหลายคนเริ่มเดินเข้ามาใกล้ แอชลีย์หัวเราะอย่างประหม่า “นี่มันอะไรกัน?” “เปิดดูสิ” เธอค่อย ๆ ดึงริบบิ้นออกแล้วเปิดฝากล่องขึ้น แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอกลับหายไปทันที “นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย?” ริชาร์ดเดินเข้ามาใกล้ “แอชลีย์? เกิดอะไรขึ้น?” เธอพยายามปิดกล่องอย่างรวดเร็ว แต่ฉันใช้มือประคองฝาไว้เบา ๆ “โอ้ ไม่ได้นะจ๊ะที่รัก ไหน ๆ เธอก็อยากมีคนดูนักไม่ใช่เหรอ?” จากนั้นฉันก็หมุนกล่องให้แขกทุกคนมองเห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน
ความคิดนี้ไม่ได้เกิดขึ้นมาอย่างไม่มีที่มาที่ไป คืนก่อนหน้านั้น ริชาร์ดเคยขอให้ฉันช่วยจัดระเบียบเอกสารทางการเงิน “ที่ปรึกษาด้านภาษีของผมเอาแต่ถามเรื่องรายการใช้จ่ายพวกนี้” ริชาร์ดพูดพลางยื่นรายการเดินบัญชีให้ฉันดู “สามพันดอลลาร์สำหรับซื้อเสื้อผ้า? เมื่อวานอีกสี่พันเหรอ?” “แอชลีย์น่ะ เธอมีบัตรเสริม” “ไม่มีการกำหนดวงเงินเลยเหรอ?” เขาถอนหายใจ “ดูเหมือนจะไม่มี” “แล้วคุณเคยคุยกับเธอหรือยัง?” “บ่อยกว่าที่ผมอยากจะคุยเสียอีก” ริชาร์ดจ้องมองรายการเดินบัญชี “ยังมีอีกเรื่องที่ผมต้องบอกแอชลีย์ ผมผัดผ่อนเรื่องนี้มาหลายเดือนแล้ว” “เรื่องการใช้เงินของเธอเหรอ?” “ก็ส่วนหนึ่ง แต่ผมอยากอธิบายให้เธอฟังด้วยตัวเองมากกว่า”
เขาหยิบซองจดหมายสีขาวจากโต๊ะทำงาน “จริง ๆ แล้ว ผมเตรียมบางอย่างไว้ให้เธอแล้ว” “ข้างในมีอะไรคะ?” “เรื่องที่เธอจำเป็นต้องรู้ แต่ผมอยากให้เธอได้ยินจากปากผมเอง” เขาสอดซองจดหมายไว้ในกระเป๋าเสื้อสูท “เข้าใจแล้วค่ะ ฉันจะไม่เข้าไปยุ่ง” “คุณช่วยทำสรุปรายการค่าใช้จ่ายให้ที่ปรึกษาด้านภาษีของผมได้ไหม?” ริชาร์ดถาม “ได้แน่นอนค่ะ” “แต่อย่าเพิ่งไปเผชิญหน้ากับแอชลีย์นะ” “ริชาร์ด ฉันแค่ช่วยคุณจัดการเอกสารเท่านั้นเอง” “สัญญานะ?” “สัญญาค่ะ”
หลังจากได้รับคำเตือนจากมาร์กาเร็ต ฉันก็โทรหาเธออีกครั้ง “มาร์กาเร็ต ฉันรู้แล้วว่าต้องการให้คุณทำอะไรบนเค้ก” “ว่ามาเลยจ้ะ” “ที่ร้านสามารถพิมพ์ใบเสร็จลงบนแผ่นน้ำตาลที่กินได้ไหม?” “ได้สิ แล้วอยากได้ใบเสร็จแบบไหน?” “ฉันจะส่งรูปไปให้ ขอแค่จัดให้รายการซื้อของที่มีมูลค่าสูงที่สุดอยู่ด้านบนสุดก็พอ” “มีอะไรอีกไหม?” “ไม่มีแล้วค่ะ แค่นี้ก็น่าจะเพียงพอสำหรับสั่งสอนใครบางคนแล้ว”
ฉันลบเลขบัญชีและข้อมูลส่วนตัวอื่น ๆ ออก เหลือไว้เพียงยอดเงินและหมวดหมู่ของรายการซื้อของ ฉันรู้ดีว่าการเปิดเผยพฤติกรรมการใช้จ่ายของแอชลีย์ต่อหน้าคนอื่นเป็นเรื่องรุนแรง แต่เธอเป็นคนเลือกที่จะทำให้ฉันอับอายต่อหน้าสาธารณชนเอง และฉันก็เบื่อเต็มทนกับการต้องคอยปกป้องความเสแสร้งของเธอแล้ว

ภายในกล่องสีชมพูมีเค้กช็อกโกแลตขนาดเล็กกว่าเดิม ตกแต่งด้วยแผ่นน้ำตาลที่กินได้ซึ่งพิมพ์ลวดลายเหมือนใบเสร็จรับเงิน และสามารถหยิบออกได้ บนแผ่นเหล่านั้นมีรายการซื้อกระเป๋าแบรนด์เนม ร้านอาหารราคาแพง เสื้อผ้าหรูหรา และรายการที่อยู่บนสุดคือ 4,000 ดอลลาร์ — สินค้าแบรนด์เนม
ใครบางคนถึงกับอุทานออกมาด้วยความตกใจ แอชลีย์ตบมือลงบนโต๊ะ “คุณเอามันมาจากไหน?” “จากสรุปรายการใช้จ่ายที่พ่อของเธอขอให้ฉันจัดทำไงล่ะ” “คุณแอบดูรายการซื้อของฉันเหรอ?” “มันเป็นบัญชีของพ่อเธอ แอชลีย์ เงินของพ่อเธอต่างหาก”
ริชาร์ดโน้มตัวเข้ามา “นี่คือรายการซื้อของเมื่อวานใช่ไหม?” แอชลีย์กอดอก “มันไม่ใช่เรื่องของพ่อ” “เงินสี่พันดอลลาร์ที่ใช้จากบัตรของพ่อ เป็นเรื่องของพ่ออย่างแน่นอน” แอชลีย์ชี้หน้าฉัน “เธอทำแบบนี้เพื่อให้ฉันดูแย่!”
ฉันมองเธอตรง ๆ “ตลอดสามปีที่ผ่านมา เธอเรียกฉันว่าเป็นผู้หญิงที่หวังเกาะกินเงินคนอื่น แถมยังเอาชื่อเล่นไร้สาระอย่าง ‘ลูกเป็ดน้อย’ มาล้อเลียนฉันอีก” “ก็เพราะคุณเป็นแบบนั้นจริง ๆ!” “ฉันเป็นคนจ่ายเงินจัดงานทั้งหมดนี้ด้วยตัวเอง ในขณะที่เธอกลับเอาเงินของพ่อมาใช้ไม่หยุด” “มันก็แค่ชั่วคราวเท่านั้น!” แอชลีย์ตะคอกใส่ฉัน “แล้วเธอคิดว่าจะคืนเงินให้พ่อเมื่อไหร่ล่ะ?” “ตอนฉันอายุ 27 ไง! พอถึงตอนนั้นฉันก็จะได้รับเงินจากกองทุนทรัสต์ของตัวเอง และไม่ต้องขอเงินจากพวกคุณสองคนแม้แต่เซ็นต์เดียวอีก!”
ฉันหันไปมองริชาร์ด “แล้วคุณล่ะ ริชาร์ด เรื่องนี้เป็นความจริงหรือเปล่า?” สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที “แอชลีย์ เราต้องคุยเรื่องนี้กัน” “พ่อหมายความว่ายังไง?” แอชลีย์ถามอย่างไม่พอใจ
สามีของฉันหยิบซองจดหมายสีขาวออกมา “ริชาร์ด นี่คือซองจดหมายที่คุณหยิบออกมาเมื่อวานใช่ไหม?” ฉันถาม “ใช่” “เมื่อวานคุณไม่ยอมบอกฉันว่าข้างในมีอะไร” “เพราะแอชลีย์ควรเป็นคนแรกที่ได้รู้เรื่องนี้”
แอชลีย์ขมวดคิ้ว “พ่อจะให้หนูรู้อะไร?” “พ่อกะว่าจะมอบสิ่งนี้ให้ลูกหลังจบงานปาร์ตี้” แอชลีย์ลดโทรศัพท์ลง “ในนั้นมีอะไร?” “เรื่องที่พ่อควรอธิบายให้ลูกฟังตั้งนานแล้ว”
ริชาร์ดยกซองจดหมายขึ้น “เงินในกองทุนทรัสต์ของลูกหมดแล้ว แอชลีย์” “อะไรนะ?” “ลูกใช้เงินทั้งหมดไปตั้งแต่สองปีก่อนแล้ว พ่อเป็นคนอนุมัติการถอนเงินล่วงหน้าทุกครั้ง” “เป็นไปไม่ได้! แล้วค่าเช่าห้องของหนูล่ะ? เงินซื้อของของหนูล่ะ?” “พ่อเป็นคนจ่ายบิลเหล่านั้นเองทั้งหมด” เธอจ้องหน้าเขา “ตลอดเวลาที่ผ่านมาเลยเหรอ?” ริชาร์ดพยักหน้า “ใช่ จากรายได้ส่วนตัวของพ่อเอง”
ฉันมองแอชลีย์ “ดังนั้น ในขณะที่เธอกล่าวหาว่าฉันเกาะพ่อของเธอกิน เธอกลับกำลังทำสิ่งเดียวกันอยู่แท้ ๆ แถมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเงินที่ตัวเองใช้เป็นเงินของใคร”
ไม่มีใครพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว แอชลีย์ก้าวเข้ามาข้างหน้า “แต่พ่อยังเป็นคนดูแลกองทุนของหนูอยู่ไม่ใช่เหรอ!” “พ่อควรจะดูแลมันจนถึงวันเกิดอายุครบ 27 ปีของลูก แต่ตอนนี้ไม่มีเงินเหลือให้ถอนออกมาได้อีกแล้ว” เขายื่นซองจดหมายให้เธอ “นี่คือเอกสารสรุปบัญชีฉบับสุดท้าย ยอดเงินคงเหลือเป็นศูนย์”
แอชลีย์กระชากซองจดหมายแล้วฉีกเปิดออก “นี่มันเป็นไปไม่ได้!” “นอกจากนี้ พ่อจะยกเลิกบัตรเสริมของลูก และจะหยุดจ่ายค่าผ่อนคอนโดให้ตั้งแต่เดือนหน้าเป็นต้นไป” ริชาร์ดกล่าว “พ่อทำแบบนั้นไม่ได้นะ! แคลร์เป็นคนยุยงพ่อ!” “เปล่า พ่อตัดสินใจเรื่องนี้ตั้งแต่ก่อนวันเกิดของพ่อแล้ว พ่อน่าจะทำตั้งนานแล้วด้วยซ้ำ” “แต่หนูไม่มีเงินพอจ่ายค่าคอนโดนะ!” “ถ้าอย่างนั้นลูกก็ต้องหาที่อยู่ที่ถูกกว่านี้”
แอชลีย์หันมองไปรอบ ๆ พยายามกลั้นน้ำตา “เลิกจ้องฉันสักทีได้ไหม!” “เธอเป็นคนอยากให้ทุกคนมองดูไม่ใช่เหรอ?” ฉันเตือนเธอ “ไม่ใช่แบบนี้สักหน่อย!” “ฉันเองก็ไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้เหมือนกัน แอชลีย์” “พ่อคะ ได้โปรด อย่าทอดทิ้งหนูเลย!” “พ่อรักลูกนะแอชลีย์ แต่การคอยจ่ายบิลทุกอย่างให้ลูก ไม่ได้ช่วยให้ลูกเติบโตเป็นผู้ใหญ่เลย”
ฉันรู้สึกได้ว่าสัญชาตญาณเดิมของตัวเองกำลังกลับมาอีกครั้ง อยากเข้าไปปลอบเธอ อยากทำให้ทุกอย่างกลับมาเป็นปกติเหมือนเดิม แต่ครั้งนี้ฉันเลือกที่จะเงียบ
ริชาร์ดหันมาหาฉัน “แคลร์ ผมขอโทษ ผมน่าจะจัดการเรื่องนี้ตั้งแต่หลายปีก่อนแล้ว” “คุณไม่ควรปล่อยให้ความรู้สึกผิดของตัวเองกลายเป็นบทลงโทษที่ฉันต้องรับนะ ริชาร์ด” “คุณพูดถูก” เขาหันกลับไปหาแอชลีย์ “และพ่อต้องขอให้ลูกหยุดดูถูกภรรยาของพ่อเสียที” “พ่อเลือกเธอมากกว่าหนูอย่างนั้นเหรอ?” “พ่อแค่ขอให้ลูกให้เกียรติเธอ ซึ่งพ่อควรจะพูดแบบนี้ตั้งแต่สามปีก่อนแล้ว”
นี่เป็นครั้งแรกที่ริชาร์ดออกมาปกป้องฉันโดยที่ฉันไม่ต้องร้องขอ แอชลีย์จ้องฉันด้วยความโกรธ “คุณทำลายวันเกิดของพ่อฉัน!” “แอชลีย์!” ริชาร์ดพูดเสียงหนักแน่น “พอได้แล้ว” ฉันเหลือบมองเค้กที่ถูกทำลาย “ฉันยอมรับว่าการตอบโต้ของฉันค่อนข้างรุนแรง แต่ฉันไม่ได้เป็นคนเชิญคน 50 คนมาเพื่อทำให้เธออับอาย เธอต่างหากที่เลือกเปลี่ยนงานปาร์ตี้นี้ให้กลายเป็นการแสดง”
เธอเบือนหน้าหนี ฉันจึงหันไปหาแขกทุกคน “เอาล่ะทุกคนที่รัก ฉันต้องขอโทษด้วยนะคะสำหรับความบันเทิงที่ไม่ได้อยู่ในกำหนดการ ข่าวดีก็คือเรายังมีเค้กช็อกโกแลตเหลืออยู่นะคะ” แขกสองสามคนหัวเราะคิกคัก “และไม่มีใครต้องกินเป็ดยางด้วยค่ะ” คราวนี้เสียงหัวเราะที่ดังขึ้นเป็นเสียงหัวเราะจากใจจริง
ฉันดึงแผ่นน้ำตาลรูปใบเสร็จที่ใช้ตกแต่งออกจากเค้กสำรอง “ริชาร์ด อยากลองตัดเค้กอีกครั้งไหมคะ?” เขาจับมือฉันไว้ “ก็ต่อเมื่อคุณยืนอยู่ข้าง ๆ ผมนะ”
แอชลีย์คว้ากระเป๋าถือของตัวเองขึ้นมา “ฉันกลับล่ะ” ริชาร์ดพยักหน้าอย่างเศร้าใจ “พรุ่งนี้เราค่อยคุยกันนะ” เธอเดินออกไปโดยไม่แม้แต่จะกล่าวคำขอโทษ ฉันไม่ได้เดินตามเธอไป แต่เลือกยืนอยู่เคียงข้างสามี ขณะที่ทุกคนร้องเพลง “สุขสันต์วันเกิด” ให้เขา ครั้งนี้ไม่มีอะไรแปลกปลอมหล่นออกมาจากเค้กอีกแล้ว
สามวันต่อมา แอชลีย์ส่งข้อความมาหาฉัน
แอชลีย์: คุณช่วยฉันวางแผนจัดงบประมาณการใช้เงินจริง ๆ ได้ไหม?
ฉัน: ได้สิ แต่ฉันคาดหวังให้เธอให้เกียรติฉัน ไม่ว่าเธอจะต้องการความช่วยเหลือจากฉันหรือไม่ก็ตาม
หนึ่งชั่วโมงต่อมา เธอก็ตอบกลับมา
แอชลีย์: ที่ผ่านมาฉันทำตัวแย่มากจริง ๆ ฉันขอโทษนะ
ฉัน: ถ้าอย่างนั้น เราก็เริ่มต้นจากตรงนั้นกัน
ฉันไม่รู้ว่าเธอจะเปลี่ยนแปลงตัวเองได้จริงหรือไม่ แต่ตอนนี้ฉันไม่ต้องการการยอมรับจากเธออีกแล้ว ฉันใช้เวลาหลายปีพยายามทำให้ทุกคนรอบตัวมีความสุข จนลืมไปว่าตัวเองก็มีคุณค่าเช่นกัน และตอนนี้ฉันได้เรียนรู้แล้วว่า การรักษาความสงบสุขในครอบครัว ไม่ควรหมายถึงการต้องยอมเสียศักดิ์ศรีของตัวเองไปเพื่อคนอื่น